नेपाल मदर डट कम NepalMother.com

कमल थापासँग उनकै घरमा पुगेर हारगुहार मागेका प्रचन्डले फेरी लोकेन्द्र बहादुर र पशुपती सम्सेर सँग पनि गुहार मागे !

2010-09-03T11:39:00.002-04:00

माओवादी अध्यक्ष पुष्पकमल दाहालले आफ्नो पक्षमा मत दिन आग्रह गर्दै शुक्रबार राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टीका शीर्ष नेताहरुसँग छलफल गरेका छन् । लोकन्थलीस्थित राप्रपा नेता लोकेन्द्रबहादुर चन्दको निवासमा चन्दसहित राप्रपा अध्यक्ष पशुपतिशम्शेर जबरासाग छलफल गरेका छन् । भेटमा राजनीतिक गतिरोध अन्त्य गर्ने विषयमा छलफल भएको राप्रपाले जनाएको छ । चन्द, राणा र दाहालबीच प्रधानमन्त्रीको निर्वाचन, शान्तिप्रक्रियाका...
विषयमा छलफल भएको अध्यक्ष राणाले बताए ।राणाका अनुसार अध्यक्ष दाहालले यही भदौ २० गते हुने प्रधानमन्त्री निर्वाचनमा आफूलाई सघाउन आग्रह गरेका थिए । राप्रपाले पाँच चरणको निर्वाचनमा कांग्रेस उम्मेदवार रामचन्द्र पौडेललाई मत दिंदै आएको छ ।

किन माओवादी अब जङ्गल जाँदैनन् ? - देवप्रकाश त्रिपाठी

2010-09-04T09:23:00.001-04:00

माओवादीको समग्र सोच एवम् व्यवहारमा परिवर्तन नदेखिएपछि उनीहरू कुनै पनि बेला जुनसुकै निहुँमा जङ्गल र्फकन सक्छन् भन्ने आमधारणा बन्दै छ । उचित स्थान र सम्मान उपलब्ध गराउन सकिएन भने माओवादीहरू पुनः हिंसात्मक सङ्घर्षमा र्फकने छन्, जसका कारण मुलुकले रगतको क्षति व्यहोर्नुपर्ने हुनसक्छ भनी सन्त्रस्त मानिस उनीहरूलाई जे-जे दिएर भए पनि जङ्गल जानचाहिँ दिनुहुँदैन भन्ने धारणा राख्दछन् । माओवादीका अनगिन्ती अक्षम्य गल्ती र कमजोरीलाई जनस्तरले कोट्याउन नचाहेको पनि सुरक्षित भविष्यको आशाले हो । विगतका गल्ती केलाएर वर्तमानलाई तनावयुक्त तुल्याउनुभन्दा बरु...
विगत बिर्सनु नै उपयुक्त हुने ठम्याइ धेरै नेपालीको छ । त्यसैले जनताको एउटा ठूलो हिस्सा माओवादीलाई पनि काङ्गे्रस र एमालेजस्तै सामान्य राजनीतिक पार्टीका रूपमा हेर्छ र ‘ठाउँ’ नपाएको अवस्थामा मात्र उनीहरू हिंसात्मक युद्धमा र्फकने भएकोले ‘ठाउँ’ दिइरहन आवश्यक ठान्छ । तर, कतिपय मानिस माओवादी अब कुनै पनि अवस्थामा जङ्गल नजाने या नर्फकने विश्वास राख्छन् । प्रचण्डले प्रयोग गरिरहनुभएको डेढ करोड मूल्यबराबरको जापानी गाडी जङ्गलमा चलाउन नसकिने भएकोले माओवादी जङ्गल र्फकंदैनन् भन्ने विश्वासमा अति साधारण तहका एकथरी मानिस छन् । सहरी सुख-सुविधाका अम्मली भइसकेका हुनाले माओवादी नेता, कार्यकर्ता कोही पनि अब पहिलेकै शैलीको हिंसात्मक सङ्घर्षमा नर्फकने विश्वास कतिपयको छ । तर, माओवादी फेरि जङ्गल-युद्धमा जाँदैनन् भन्नका निम्ति यस्ता सतही कुराहरूलाई आधार बनाउन सकिँदैन । माओवादी अब फेरि जङ्गल-युद्धमा र्फकँदैनन्, यो सत्य हो र र्फकँदैनन् किनभने उनीहरूले आफ्नो रणनीति नै बदलिसकेका छन् । तर, माओवादीहरू अब पूर्णकालिक हिंसात्मक क्रियाकलापमा र्फकने छैनन् भन्ने निष्कर्ष निकाल्नुचाहिँ गल्ती हुनेछ । वास्तवमा सत्ता बन्दुकको नालबाट प्राप्त हुन्छ भन्ने मान्यताबाट निर्देशित माओवाद र हिंसा एक-अर्काका पर्याय हुन् । हिंसाबिना सत्ता प्राप्त हुने र प्राप्त सत्ता टिक्ने कुरामा संसारभरिका माओवादीहरूको विश्वास हुँदैन । सत्ता प्राप्तिका निम्ति हिंसाको सहारा लिनु र प्राप्त सत्ता टिकाउनका लागि पनि हिंसाकै आड लिनु माओवादीको सामान्य धर्म हो । आंशिक होइन पूर्ण सत्ता प्राप्त गरिसक्दा पनि माओवादीहरू कथित क्रान्तियात्रामा रहेको ठान्छन्, त्यसैले सत्ता प्राप्ति कार्य सम्पन्न भइसक्दा पनि उनीहरूको हिंसात्मक क्रियाकलापमा पूर्णविराम लाग्दैन । रुमेनियामा लागेन, रसियामा लागेन, चीन र उत्तर कोरियामा लागेन र क्युवा पनि हिंसात्मकताबाट मुक्त हुन सकेन । क्रान्तिका विभिन्न चरण क्रमशः सिर्जना गर्दै जाने र क्रमैसँग मित्र र शत्रु निर्धारण गर्दै जाने रणनीतिक चालबाजी माओवादीको हुन्छ । एक समयको मित्र पनि कुनै खास चरणमा दुश्मन तोकिन सक्छन्, दुश्मन कित्तामा पारिएपछि ढिलोचाँडो तिनलाई ‘सिकार’ बनाइन्छ, यो माओवादी धर्म हो । पछिल्ला पाँच वर्षभित्र नेपालमा विकसित राजनीतिक घटनाक्रमलाई मात्र हेरियो भने पनि माओवादी रणनीतिका केही पाटाहरू खुलस्त देखिन्छन् । २०६२ सालमा माओवादीले काङ्गे्रर्साई निरङ्कुश राजतन्त्रविरोधी सङ्घर्षमा मित्रशक्ति ठानेको थियो र यही ठम्याइका कारण भारतको राजधानी नयाँदिल्लीसम्म पुगेर माओवादीले काङ्गे्रसलगायतका दलहरूसँग सम्झौता -बाह्रबुँदे) पनि गर्‍यो । तर, २०६४ सालको जेठ १५ गते गणतन्त्र घोषणा गरिसकेपछि माओवादीले सीधै काङ्गे्रससँग निहुँ खोज्न थाल्यो र अहिले आफ्नो आधिकारिक दस्तावेजमै उनीहरूले काङ्गे्रसलाई मुख्य दुश्मनको कोटीमा लिपिबद्ध गरेका छन् । माओवादीको हातमा सम्पूर्ण राज्यसत्ता पुगेका दिन कुनै पनि भिन्न मतालम्बीले काल पर्खनुपर्ने छैन । यो या त्यो निहुँमा काटिने, कुटिने या खेदिने पालो मात्र कर्ुर्नुपर्नेछ । त्यसैले माओवादी जङ्गल र्फकन सक्छन् या सक्दैनन् भन्ने प्रश्नमा उनीहरू अब जङ्गल जाने छैनन् भनी जसरी सहजै जवाफ गर्न सकिन्छ, त्यसैगरी सहर र सत्तामै बसे पनि माओवादीहरूबाट हिंसा परित्याग हुने विश्वास अहिले नै गरिहाल्नुचाहिँ गल्ती हुनेछ ।
संविधानसभाको सबैभन्दा ठूलो दलको हैसियतमा आफूलाई उभ्याएपछि माओवादीले वैधानिक मञ्च, मोर्चा, साधन र संयन्त्रहरूलाई उपयोग गर्दै ‘क्रान्ति’ सम्पन्न गर्ने रणनीति अख्तियार गरेकोे छ । माओवादी अझै क्रान्ति-युद्धमै छन्, उनीहरूले युद्धको रूप र शैली मात्र परिवर्तन गरेका हुन् । दसवर्षे हिंसात्मक युद्धमा अपनाएको शैली अब फेरि प्रयोग नगर्ने, तर क्रान्तिचाहिँ सम्पन्न गरेरै छाड्ने दृढताका साथ उनीहरू अघि बढेका छन् । माओवादीले अपनाएको नयाँ रणनीतिक चालअनुरूपको प्रक्रिया कठिन भए पनि जटिल भने छैन । जसरी भए पनि राज्यसत्ताको प्रमुख कार्यकारी पद -प्रधानमन्त्री) प्राप्त गर्ने, त्यसपछि जनताका नाममा सुधारका विभिन्न योजना र कार्यक्रम सञ्चालन गर्ने, राज्य संयन्त्रका सम्पूर्ण निकायहरू -न्यायपालिका, प्रशासन, प्रहरी, सेना आदि) मा आफ्नो पूर्ण नियन्त्रण कायम गर्ने र अन्ततः -जिम्बाबेका रोवर्ट मुगावेले झैं) एकदलीय अधिनायकवाद स्थापना गर्ने माओवादीको वर्तमान रणनीतिक योजना हो । त्यसैले उनीहरू जनवादी क्रान्तिकै निम्ति भनेर अब फेरि जङ्गल-युद्ध गर्ने सोच र योजनामा छैनन् भनेर हामीले बुझनुपर्ने हुन्छ । माओवादी नेताहरूले आफूहरू जङ्गल नर्फकने घोषणा बारम्बार गर्नुको मूल कारण पनि यही नै भएको विश्वास गरिन्छ । राष्ट्रपतिसँगको पछिल्लो भेटमा पनि माओवादी अध्यक्ष प्रचण्डले आफूहरू कुनै हालतमा पनि ‘जङ्गल नजाने’ विश्वास दिलाउँदै प्रधानमन्त्री पदचाहिँ आफैंले पाउनुपर्नेमा अड्डी लिनुभएको थियो । त्यसरी माओवादीले ‘जङ्गल नजाने’ बताइरहँदा बैठकका सहभागीहरूले कति सकारात्मक रूपमा ग्रहण गरे त्यो सम्बन्धित पक्षको चेतनास्तरमा भर पर्ने कुरा हो । तर, त्यही अभिव्यक्तिलाई लिएर खुसी हुनुपर्ने कुनै कारण देखिँदैन, जब रणनीति नै ‘वैधानिक ढङ्गबाट सत्ता कब्जा गर्ने’ बनेको छ भने उनीहरूले जङ्गल नजाने बताउनु कुनै खुसी या आश्चर्यको विषय हुन सक्दैन । माओवादीको प्रथम प्राथमिकता प्रधानमन्त्री -सत्ता) हो, वर्तमानमा माओवादीलाई सरकारको नेतृत्व -सत्ता) नदिनु भनेकै एकदलीय अधिनायकवाद स्थापनाको जग बस्न नदिनु हो । जिम्बाबेका जनता तथा विपक्षी राजनीतिक दलहरू समयमै सचेत नहुँदा त्यहाँ अधिनायकवादले तीस वर्षदेखि जरा गाडेको छ । अहिले नेपाली जनता तथा प्रजातन्त्र पक्षधर शक्तिहरूले विचार नपुर्‍याउने हो भने नेपालले जिम्बाबेको नियति भोग्न लामो प्रतीक्षा गर्नुपर्ने छैन ।
लामो गृहयुद्धपश्चात् माक्र्सवादी पार्टी जिम्बाबे अफि्रकन राष्ट्रिय युनियनका नेता रोबर्ट मुगावे सन् १९८० मा सत्तारुढ हुन पुगेका थिए । प्रवासमा रहेर जिम्बाबेमा सङ्घर्षको अगुवाइ गरेका उनलाई जिम्बाबेमा निकै स्वागत गरिएको थियो र अपार जनसमर्थनकै आडमा मुगावेले तत्कालिक प्रधानमन्त्री इयान स्मिथलाई राजीनामा गर्न बाध्य तुल्याएर आफू राष्ट्रपति बनेका थिए । सत्तामा पुगेपछि मुगावेले ‘राष्ट्रिय सहमति’, ‘नयाँ जिम्बाबे निर्माण’ जस्ता वाणी ओठैमा झुन्ड्याएका थिए । सुन्नेहरूलाई लागेको थियो- रोवर्ट मुगावे साँच्चै महान् एवम् समझदार छन् र उनी देश निर्माण गर्न चाहन्छन् । तर, सत्तामा पुगेको तीन वर्ष पुग्दानपुग्दै मुगावेले सन् १९८२ देखि एकदलीय अधिनायकवादको अभ्यास सुरु गरे । सत्तारुढ भएको चार वर्षभित्र उनले दसौं हजार नागरिकको हत्या गरे, देशमा व्यापक आतङ्क र त्रासको वातावरण सिर्जना गराए । हिंसा र आतङ्कका निम्ति उत्तर कोरियामा तालिमप्राप्त पाँचौं ब्रिगेड भनेर चिनिने एक सैन्य टोलीलाई उनले परिचालन गरेका थिए । न्यायपालिकालाई हरेक निर्णय आफ्नो पक्षमा दिन बाध्य तुल्याएका मुगावेले प्रहरी, प्रशासन, सेना सबै संयन्त्रलाई आफ्नो इसारामा नाच्ने बनाएका थिए । मुगावेले जनताका नाममा अनेक अभियान चलाए, तर हरेक अभियान विपक्षीलाई निर्मूल गर्ने र आफ्नो अधिनायकत्वलाई सुदृढ तुल्याउने उद्देश्यका निम्ति अभिप्रेरित देखिन्थे । यतिसम्म कि भूमिसुधार कार्यक्रमलाई समेत उनले विपक्षी समाप्त गर्नमा ‘उपयोग’ गरेका थिए । फलस्वरूप मुगावे र उनको पार्टीबाहेक अरू सबै जनताका निम्ति जिम्बाबे नारकीय जीवन बिताउने एउटा थलो मात्र बन्न पुगेको छ । अन्तर्राष्ट्रिय दृष्टिमा आफूलाई ठीक देखाउन मुगावे बेला-बेलामा निर्वाचन पनि गराउँछन् र अत्यधिक मत आफ्नो पक्षमा पारेर देखाउँछन् पनि । मुक्तिकामी जनताको नाममा तीस वर्षअघि सत्तारुढ हुन पुगेका रोवर्ट मुगावेको पञ्जाबाट जिम्बाबेलाई मुक्त गराउन त्यहाँका जनताले अहिलेसम्म सकेका छैनन् । त्यही मुगावेपथ पछ्याएका छन् प्रचण्डले, त्यसैले प्रचण्डका लागि जसरी भए पनि विधिवत् सत्तारुढ हुनु प्रथम र अति उच्च प्राथमिकताको विषय बनेको छ । अब सत्तारुढ हुन पाएमा सायद उहाँले अर्काे कुनै ‘अपरिपक्व निर्णय’ लिनुहुने छैन । प्रधानसेनापति पदबाट रुक्माङ्गद कटवाललाई नहटाइएको भए प्रधानमन्त्री पद त्याग गर्नुपर्ने स्थिति सिर्जना हुने थिएन र त्यसबेला प्रधानमन्त्री पदबाट राजीनामा नदिएको भए यतिबेला संविधान र संविधानसभा दुवै रहने थिएनन् । आफू प्रधानमन्त्री भइरहेका भए प्रचण्ड संविधानसभाको कार्यकाल थप गर्ने पक्षमा उभिन सम्भव थिएन । एउटा अधिनायकवादका निम्ति संविधान र संसद् दुवै नरहेको अवस्था भनेको सुवर्ण अवसर हो, जुन स्वर्ण अवसर माओवादीले एकपटक गुमायो । त्यही गुमेको अवसर प्राप्त गर्नका निम्ति अब उनीहरू आगामी जेठ -२०६८) चौध अगावै जसरी भए पनि सत्तामा पुग्न चाहन्छन् । यही संसद्बाट प्रधानमन्त्री बन्न ‘जङ्गल’ गइराख्नुपर्ने छैन भन्ने यथार्थलाई प्रचण्डले धेरै राम्ररी बुझनुभएको छ र एउटा रणनीतिक योजना मुताविक नै उहाँले ‘कुनै हालतमा जङ्गल नजाने’ प्रतिबद्धता प्रकट गरिरहनुभएको छ । तर, नेपाल र नेपालीलाई प्रचण्ड र उहाँको पार्टीबाट चाहिएको प्रतिबद्धता अहिंसा र प्रजातन्त्रका पक्षमा हो, जङ्गल बस्ने कि दरबार भन्नेमा होइन । हिंसात्मक मानसिकतामा परिवर्तन नआएसम्म बाघ जहाँ रहे पनि हिंसामै निर्लिप्त रहन्छ भन्ने सत्यलाई हामीले बुझनुपर्ने हुन्छ । माओवादीमा मानसिक एवम् वैचारिक परिवर्तन आजको मुख्य माग हो, सहजै बदलिन तयार हुँदैनन् भन्ने उनीहरूमाथि दबाब सिर्जना गर्नु आमनेपालीको दायित्व हो ।

2010-09-04T10:31:00.003-04:00

एक जना होनाहार नेपाली कलाकार, अर्थबिद, नेपाली समुदायमा चिरपरिचित मित्र डा. शैलेश भण्डारीको अचानक निधन !

एक जना होनाहार नेपाली कलाकार, अर्थबिद, नेपाली समुदायमा चिरपरिचित मित्र डा. शैलेश भण्डारीको अचानक निधन भएकोछ अमेरिकाको बाल्टिमोरमा ।जर्मनटाउनमा छोरा र श्रीमतीका साथ बसोबास गर्दै आउनुभएका भण्डारी नियमित चेक जाँचका लागि चिकित्सकको पुग्नुभएको र त्यहाँ पुग्दा ज्यादै पेट दुख्न थालेपछि तत्कालै भण्डारीलाई मेरिल्याण्डस्थित गेथेसवर्गमा रहेको सेड्रि्रोभ अस्पताल लगिएको थियो, अझ गारो भएपछि...
सेड्रि्रोभ अस्पतालबाट शुक्रबार विहान पाँच बजे हेलिकप्टरबाट मेरिल्याण्डस्थित बाल्टिमोरमा रहेको युनिभर्सिटी अफ मेरिल्याड चिकित्साशास्त्र अध्ययनसंस्थानमा पुर्याइएकोमा भण्डारीको शुक्रबार विहान दश बजे निधन भएको छ । सामाजिक तथा धार्मिक कार्यमा समेत सक्रिय भण्डारी अमेरिकी जनगणना विभागमा पूर्णकालिन र आंशिक रुपमा स्टेयरयुनिभर्सिटीमा प्राध्यापनमा संलग्न हुनुहुन्थ्यो । सर्वनाम नाट्य समुहसँग संबद्ध मित्र डा. शैलेश भण्डारीको निधन प्रती अन्तराष्ट्रिय कलाकार मन्चका तर्फबाट अध्यक्ष्य रामप्रसाद खनालले दु:ख र हार्दिक श्रद्धाञ्जली ब्यक्त गर्दै शोक सन्तप्त परिवार जन प्रती हार्दिक समबेदना प्रकट गर्नुभएको छ ।

चिनिया पक्षद्वारा माओवादी अध्यक्ष्य प्रचन्डलाई प्रधानमन्त्री बनाउन एक करोडका दरले ५० सभासद किन्न ५० करोड सहयोग प्रस्ताब

2010-09-04T10:32:00.007-04:00

बार्ता सुन्नुस् जस्ताको त्यस्तै, महरा भन्छन "यो होइन"

प्रधानमन्त्री चुनावका लागि एकीकृत नेकपा माओवादीका तर्फबाट कृष्णबहादुर महराले चिनियाँसँग ५० करोड रुपैयाँ मागेको भनी नेपाल वान लगायतका टेलिभिजन च्यानलले दुई

*********************************************************************************

तीज महोत्सबको हार्दिक निमन्त्रणा !

तपाईं, तपाईंको सपरिवार र तपाईंका सबै साथी भाई छरछिमेकीलाई तीज महोत्सबको हार्दिक निमन्त्रणा । Invitation to all our Nepali, American Friends who live in Virginia, DC, MD and other states in USA . प्रबेश : निशुल्क, नेपाली खाना परिकारको स्वाद लिन मात्र $5 एक जना लाई । तिजको मज्जा र नेपाली मिठो खानाको स्वाद एकै ठाउँमा । Date : September 5 , Evening 4:00 pm, Venue : 10100 Lomond Dr. , Manassas, Virginia, 20109, ( Stonewall middleschool's Hall )

For more detail please click this link below

http://www.nepalmother.com/2010/08/blog-post_28.html#more

**********************************************************

पक्षबीच भएको टेलिफोन रेकर्ड प्रसारण गरेका छन्। महराले चिनियाँसँग प्रति सभासद एक करोड रुपैयाँका दरले उक्त रकम मागेको टेलिभिजन च्यानलहरुले शुक्रबार सार्वजनिक गरे। महरा र चिनयाँसबीच भनिएको कुराकानीबारे स्वतन्त्र पुष्टि हुन बाँकी छ। महराको जस्तै स्वरबाट चिनियाँ लवजका व्यक्तिसँग कुराकानी भएको प्रसारित रेकर्डमा सुनिन्छ। दुबै...
वार्ताकारको अंग्रेजी भाषा कमजोर छ। वार्ताको विवरण :

- मि. महरा, मेरो एकजना साथी तपाईंहरूलाई सहयोग गर्ने सोच्दैछ, तर ऊ नेपाल आउन सक्दैन। त्यसैले, हामी अन्त कुनै ठाउँमा भेट्न सक्छौं कि?
महरा : उसलाई कहाँ भेट्न सजिलो पर्ला?
- तपाईंलाई हङकङ सजिलो पर्छ?
महरा : ऊ कोसँग भेट्न चाहन्छ?
- यो विषयमा कि तपाईं, कि तपाईंको अध्यक्ष। अरू हुन्न।
महरा : हाम्रो अध्यक्षलाई यताउता गर्न अप्ठ्यारो पर्छ। उहाँ हङकङ जानुभयो भने सबैले हल्ला मच्चाउनेछन्। किनकि, उहाँ प्रधानमन्त्री हुनुहुन्थ्यो र अहिले प्रधानमन्त्रीका उम्मेदवार पनि हुनुहुन्छ।
- त्यसो भए तपाईं मेरो साथीलाई भेट्न उहाँको प्रतिनिधि भएर आउनुहुन्छ?
महरा : म तयार छु। म जहाँ पनि जान सक्छु। तर, यो सन्देश हाम्रो अध्यक्ष प्रचण्डलाई पुर्‍याउनैपर्छ। यदि तपाईंले प्रचण्डलाई सन्देश पठाउनुभयो भने उहाँले सम्पूर्ण अधिकार मलाई दिन सक्नुहुन्छ।
- ठिक छ, मिस्टर महरा। हामी माओवादीलाई ५० सिट दिलाउन कसरी मद्दत गर्न सकिन्छ भन्नेबारे छलफल गर्न सबभन्दा पहिला तपाईंलाई भेट्ने सोच्दैछौं।
महरा : सबभन्दा राम्रो ठाउँ चीन हुन्छ। चीन भन्नाले छेन्दु। यो ठाउँमा भेटे कसैले थाहा पाउँदैनन्।
- यो एकदमै सम्वेदनशील विषय हो। हामी सरकारलाई यसमा जोड्न चाहँदैन। तपाईंले बु‰नुभयो होला नि, म के भन्दैछु।
महरा : त्यसो भए सिंगापुर। हङकङमा धेरै नेपाली छन्। सिंगापुर नै ठिक हुन्छ।
- ... मलाई साथीसँग गफ गर्न दिनुस्।
महरा : हङकङ पनि हुनसक्छ ... साँझ म तपाईं फोन गर्छु।
- तपाईं मलाई हङकङ हुन्छ कि हुँदैन भने दुई दिनमा बताउन सक्नुहुन्छ ?
महरा : फोनमा?
- अँ, म यही नम्बरमा तपाईंको फोन कुर्नेछु।
महरा : तपाईंले आफ्नो स्रोतबाट यसबारे हाम्रो अध्यक्षलाई जानकारी दिनुहोला।
- मतलब हामीले तपाईंको अध्यक्षसँग कुरा गरौं भन्ने चाहनुहुन्छ?
महरा : हुन्छ, म फोन गर्छु।

महरा : तपाईंको सल्लाहअनुसार मैले अध्यक्षसँग गफ गरेँ। हामीले यसबारे छलफल गर्‍यौं। के अरू कसैले पनि अध्यक्षसँग कुराकानी गरिरहेको छ?
- मलाई थाहा छैन। मेरो तर्फबाट अहिलेसम्म यो कुरा म, मेरो साथी र तपाईंलाई मात्र थाहा छ।
महरा : मैले अध्यक्षसँग गफ गरिसकेँ। उहाँले भन्नुभयो, चुनाव आउन चार दिनमात्र बाँकी रहेकाले बाहिरबाट कम्तिमा ५० जना सभासद् चाहिएको छ। ५० जना सभासद्का लागि हामीलाई प्रतिव्यक्ति कम्तिमा एक करोड रुपैयाँ चाहिन्छ।
- प्रतिव्यक्ति एक करोड रुपैयाँ?
महरा : अँ।
- ठिक छ। - source Nagarik

अन्तराष्ट्रिय कलाकार मँच र अमेरिका नेपाल सहयोगी समाजको संयुक्त आयोजना, नेपाली साहित्य प्रतिस्ठान उत्तर अमेरिका, अमेरिका नेपाल सोसाइटी, नेपा पासा पुच अमेरिकाए, नेवा ओर्गनाइजेसन अमेरिका, धरान अमेरिका समाज, अमेरिका नेपाल चौपारीको बिशेष सहयोगमा सेप्टेम्बर ५ मा भर्जिनिया मनासस अमेरिकामा तीज महोत्सब

2010-07-16T23:26:00.026-04:00

Invitation (हार्दिक निमन्त्रणा) :Nepali Teej Mahotsab in Manassas USA 2010

तपाईं, तपाईंको सपरिवार र तपाईंका सबै साथी भाई छरछिमेकीलाई तीज महोत्सबको रमाइलोको लागि हार्दिक निमन्त्रणा ।
Invitation to all our Nepali, American Friends who live in Virginia, DC, MD and other states in USA
तीज महोत्सब
यस पटक हामी तपाईं लाई खाना पकाउन दु:ख दिदैनौं, मात्र परिवार सँग आउनुस्, रमाइलो गरौँ । प्रबेश : निशुल्क, नेपाली खाना परिकारको स्वाद लिन मात्र $5 एक जना लाई । तिजको मज्जा र नेपाली मिठो खाना को स्वाद एकै ठाउँमा ।
Date : September 5 , Evening 4 pm to 9 pm
Venue : 10100 Lomond Dr. , Manassas, Virginia, 20109
( Stonewall middle school's Hall )

यो बर्षको तीज पनि आउन लाग्यो, अन्तराष्ट्रिय कलाकार मँच र अमेरिका नेपाल सहयोगी समाजको संयुक्त आयोजना, नेपाली साहित्य प्रतिस्ठान उत्तर अमेरिका, अमेरिका नेपाल सोसाइटी, नेपा पासा पुच अमेरिकाए, नेवा ओर्गनाइजेसन अमेरिका, धरान अमेरिका समाज, अमेरिका नेपाल चौपारीको बिशेष सहयोगमा सेप्टेम्बर ५ मा मनासस अमेरिकामा तीज महोत्सबमा सहभागी बनौँ, काममा बिदा मिलाउदै गरौँ, क्यालेन्डरमा मार्क गर्न नभुलौँ। यस् पालिको तीज हामी गत साल भन्दा अझै भब्य रुपमा मनाउदैछौँ । प्रबेश निशुल्क। नाच, गान, मिठा मिठा परिकार र खानाको स्वाद, हामी हरेकलाई नचाउनेछौं नेपालको तिजको झलको मेटिने गरी । याद गर्नुस् यो पाली तीज मात्र होइन तीज महोत्सब हुनेछ अमेरिकाको मनाससमा । जहाँ नेपाली कलाकारहरु एबम अमेरिकाबासी नेपाली हरुको नाच, गान र सहभागिता हुनेछ ।

For More Detail, Contact:

Ram Prasad Khanal- 703-419-0924
Sagar Kandel - 571-309-8897
Govinda/Mandira Mainali - 703-895-9703
Kamal Bhattarai -703-973-4574

Rishi Khanal - 703-362-6636
Mukta Paudel /Gagan/Prakash - 571-214-1384
Rachana Shingh- 571-501-4798

Tilak/Kamala Kharel - 703-895-9703
Sakul Koirala - 571-606-1997
Ram Humagain - 484-744-6608
Thakur/Sabitri Pudasaini - 703-398-8997
Hemanta/ Maya Adhikari - 571-435-0807
RamKrishna/ Urmila Dahal - 703-203-5438
Baburam/Bishnu Sharma - 703-367-9342
Kamal/Shova Pokhrel - 571-242-5280
Arun/Ajita Rupakheti- 703-909-7123
Mohan/Shova Dhungana - 571-285-7809
Bodh/Bijaya Adhikari - 703-895-0780
Indra Shrestha - 571-330-2348
Ishwory / Pushpa Poudel - 703-477-5266
Tekraj Gyawali - 703-257-0625
Madhu/Mina Panthi - 703-485-2000
Pawan/ Krishna Khanal - 571-232-9431
Prakash Nepal- 703-864-4141
Khem Bhattachan - 571-242-5510
BasantaShrestha - 703-889-0631
Hemanta Shrestha - 202-577-3897
Bhim Regmi - 703-314-6934
Padam Regmi - 703-317-7724
Rajiv Mainali- 703-980-2097
Dadhi Dhungana - 571-438-5499
Manju Karki-571-248-6990
Shushil/Sushma Dixit - 571-248-6749
Anandu Lama- 571-239-3310
R.C. Bhattarai - 571-294-1236
Anupama Prasai Koirala - 703-901-3342
Surendra/Subhadra Parajuli - 703-222-0743
Rajesh Shrestha - 703-999-6476
Laxman Pradhan - 301-801-4484
Bijay Thapa- 703-855-2579
Laxmi gaudel - 703-220-8782
Ram Bashyal - 571-344-5504
Rup Karki - 703-470-7329
Bishnu/Kamala Adhikari - 703-439-0747
Dig bahadur Tamang - 301-580-4231
Devendra Parajuli - 703-992-3822
Bijay Regmi - 703-945-2254
Govinda Giri - 703-587-0795
Krishna Baidawar - 703-501-7749

Invitation (हार्दिक निमन्त्रणा) :

तपाईं, तपाईंको सपरिवार र तपाईंका सबै साथी भाई छरछिमेकीलाई तीज महोत्सबको रमाइलोको लागि हार्दिक निमन्त्रणा ।
Invitation to all our Nepali, American Friends who live in Virginia, DC, MD and other states in USA
"Nepali Teej Mahotsab" तीज महोत्सब

तितो सत्य हेरेर मनोरन्जन लिनुस् !!!

2010-07-15T12:43:00.008-04:00

पाँच करोडमा माओवादीले मालेका सभासद किनेको रहस्योदघाटन

2010-09-02T08:36:00.001-04:00

माले महासचिव सिपी मैनालीले माओवादीले प्रचण्डलाई प्रधान मन्त्रीमा भोट दिन आफनो पार्टीलाई ५ करोड रुपैयाँको आर्थिक प्रलोभन देखाएको खुलासा गरेका छन्। 'मैले सो प्रस्ताव अस्वीकार गरेपछि उनीहरुले प्रलोभनमा पर्न लालायित सांसदहरुलाई साथ लिएर पार्टी विभाजन गर्न लगाए'- मैनालीले भने। भक्तपुर रफत सञ्चार क्लबले आयोजना गरेको कार्यक्रममा मैनालीले भने- आर्थिक प्रलोभनमा फस्न सक्ने ४ जना सभासदलाई खरिद गरेर उनीहरुले जगतबहादुर बोगटीमार्फत् पार्टी विभाजन गर्न लगाए। उनले एमालेको तटस्थ बस्ने निर्णयका कारण माओवादीले थप अरु पार्टीका सभासद किनबेच गर्ने मौका पाइरहने बताए र...
एमालेलाई निष्कर्ष पुग्न आग्रह गरे। माओवादीले मालेलाई जस्तै अरु पार्टीका सभासदलाई पनि आर्थिक प्रलोभन दिइ पार्टी विभाजन गराउने र आफू हिरो बनी लोकतन्त्र समाप्त गर्न खोजेको उनको भनाइ थियो। उनले सहमतीय सरकार गठन नभए पनि बहुमतीय प्रणालीबाट सरकार गठन गरे अकाश नखस्ने भन्दै संविधान निर्माण र शान्ति प्रक्रिया टुङ्ग्याउनका लागि भने सबै दललाई समेटेर सहमति गर्नुपर्ने बताए। आधा घण्टासम्म बोलेका माले महासचिव मैनालीले आगामी दिनमा माओवादीलाई विश्वास गर्न नसकिने भन्दै कुनै पनि हालतमा प्रधान मन्त्रीका लागि प्रचण्डलाई समर्थन नगर्ने पनि बताए। तीन दलको सहमति यस्तो आए पनि त्यो साना दललाई स्वीकार्य नहुने उनको भनाइ थियो।- रोशन शिल्पकार

बानी नराम्रो राजै बानी नराम्रो, हाम्रा बुढा नक्कलेको बानी नराम्रो

2010-09-02T08:24:00.001-04:00

तीज महोत्सबको हार्दिक निमन्त्रणा !

For more detail please click this link below

http://www.nepalmother.com/2010/08/blog-post_28.html#more

किसानहरूमा लोकतन्त्र नामक धानप्रतिको मोह हटेको छ !

2010-09-01T11:04:00.001-04:00

फल दिएन 'लोकतन्त्र' धानले !

- लक्ष्मी सापकोटा
२०६२/६३ सालको १९ दिने जनआन्दोलनको बलमा मुलुकमा लोकतन्त्र स्थापना भयो । लोकतन्त्र स्थापनाको खुसियालीमा मुलुकका विभिन्न ठाउँका नाम परिवर्तन भए । राजा र तिनका परिवारसँग जोडिएका नाम परिवर्तन गर्ने लहर नै चल्यो । जताततै लोकतन्त्रको प्रभाव । लोकतन्त्रकै गाथा अनि महिमा । यी सबको प्रभावबाट नेपाल राष्ट्रिय कृषि अनुसन्धान परिषद् -नार्क) पनि अछुतो रहन सकेन । फलतः उसले लोकतन्त्र नामक जातको धान सिफारिस गर्‍यो । दर्ुभाग्य, लोकतन्त्रका नाममा मुलुकले जति विकृति बेहोर्नु पर्‍यो, परिरहेको छ, लोकतन्त्र नामक धानले पनि किसानलाई खुसी दिन.......
सकेन । नार्कका कृषि वनस्पति महाशाखाका वरिष्ठ वैज्ञानिक हरिकृष्ण उप्रेती भन्छन्, 'जुन आशाले बीउ सिफारिस गरियो त्यो मात्रामा धान उत्पादन हुन सकेन ।' लोकतन्त्र आएको खुसियालीमा 'लोकतन्त्र' शब्दलाई माया गर्दै धानको बीउ सिफारिस गरिए पनि त्यसको उत्पादन सन्तोषजनक देखिएन । फलतः किसानहरूमा लोकतन्त्र नामक धानप्रतिको मोह हटेको छ । लोकतन्त्र स्थापना भए पनि दलहरूबीचको आपसी खिचातानीका कारण मुलुकले त्यसको फल चाख्न पाएको छैन । त्यही नियति नार्कद्वारा सिफारिस धानमा समेत देखिएको छ । नार्कका वरिष्ठ वैज्ञानिक उप्रेती लोकतन्त्र र लोकतन्त्र नामक धानको बीउलाई एकै किसिमले परिभाषित गर्न रुचाउँछन् । 'लोकतन्त्र पनि लोकप्रिय हुन सकेन, त्यही नामको धानको बीउ पनि त्यति प्रभावकारी हुन सकेन,' उनले भने । सो नामको बीउ विशेष गरी तर्राई र तल्लो पहाडी क्षेत्रको हावापानीमा उपयुक्त हुने गरी सिफारिस गरिएकोे थियो । तर, लक्ष्यअनुरूप उत्पादन हुन नसकेको नार्कले जनाएको छ । आकाशे पानीको भर पर्ने स्थानमा पनि लगाउन सकिने यसलाई विशेष गरी तल्लो पहाडी क्षेत्र र तर्राईमा रोप्ने गरिन्छ ।
सिफारिस गरेको चार वर्षबितिसक्दा पनि अन्य जातसरह नै उत्पादन भइरहेकाले किसानसम्ाक्ष त्यति लोकप्रिय बन्न नसकेको उप्रेतीले बताए । 'अन्य बीउको माग बढ्दै गए पनि लोकतन्त्र नामक जातको बीउको माग भने कम आउने गरेको छ,' उनले भने ।
तल्लो पहाडी क्षेत्रमा असार र तर्राईका जिल्लामा साउनको पहिलो सातासम्म पनि लोकतन्त्र धान रोप्न सकिने नार्कले जनाएको छ । प्रतिहेक्टर जमिनमा ८० किलो नाइट्रोजन र ३० किलो फसफोरस एवं पोटास मिलाएर रोप्नुभन्दा अघि र पछि मिलाएर राख्दा उत्पादनमा वृद्धि हुने वैज्ञानिक उप्रेतीले जानकारी दिए । यसको प्रतिहेक्टर जमिनमा पाँचदेखि साढे पाँच टन धान उत्पादन हुने गर्छ । नार्कले हालसम्म ६० ओटा नयाँ जातका धानको बीउ सिफारिस गरिसकेको छ । तर, अन्य बीउको तुलनामा लोकतन्त्रको उत्पादनमा वृद्धि हुन नसकेको नार्कले जनाएको छ । मिथिला, रामधाम, राधा-७, मकवानपुर-१, बर्खे-३००४, रामपुर मन् सुली, खुमल-८, खुमल-११ बढी मात्रामा तर्राईका जिल्लामा रोप्ने गरिन्छ, जुन प्रतिहेक्टर जमिनमा चारदेखि आठ टनसम्म उत्पादन हुने गरेको छ । मध्यपहाडी क्षेत्रका लागि सावित्री, राधा-४, चैते धान, खुमल-४ रोप्ने गरिन्छ । त्यस्तै, उच्च पहाडी क्षेत्रमा माछापुच्छ्रे-३, पालुङ-२, छोमरोङ, खुमल-८, तरहरा-१, हरबीनाथ बीउ सिफारिस गरिएको छ । नार्कले १२ ओटा जातको धान पुरानो भएको भन्दै हाल प्रयोगमा ल्याएको छैन । उच्च पहाडी क्षेत्रमा चन्द्रनाथ तीन प्रतिहेक्टर जमिनमा चारदेखि पाँच टनसम्म उत्पादन हुने गरेको छ । नार्कले चाँडै नै नयाँ जातका धान सिफारिस गर्ने तयारी पनि गरिरहेको छ ।

गीतकार सकुल कोइराला र हस्त गौतमका तिजका गीत २०६७

2010-08-31T09:02:00.002-04:00

तीज गीत - २०६७
- सकुल कोइराला
सुन बुढा तिमिलाई एउटा कुरा भनौं त
गुम्स्याएर मनको कुण्ठा कति पालौं त
छोरा छोरी स्कुल पर्ुयाई, खाना तयार बनाउँछु
फर्ुसद मिलाई बजारबाट समान लेराउँछु
घर व्यवहार धानेर, बस आराम मानेर
जहाज टिकट कटाइदेउ,
यो तीजमा मलाई नेपाल माइत पठाइ देउ.....

बर्साईं सरी यता आको धेरै पनि भाछैन
बैंक बाट लेको ऋण तिर्न पाछैन
छोरा छोरी को छ पर्ढाई मेरो पनि छ नि काम
कस्तो कुरा गछौं तिमी हरे शिबराम
व्यवहार नि धानौली, यतै तीज मानौली
मनको ढिपी तोडिदेउ
नेपाल माइत जाने कुरा बिन्ती छोडिदेउ

मुटु भित्र जबसम्म आसा इच्छा छउन्जेल
मनको इच्छा मार्नु हुन्न जिवन रहुन्जेल
बुढा छन् नि बाबु आमा पीर गर्छन रोएर
भाइले मलाई भन्दै थियो फोन गरेर
अरु कुरा छोडेर, बरु ऋणै खोजेर
जहाज टिकट कटाइदेउ,
यो तीजमा मलाई नेपाल माइत पठाइ देउ

सबै कुरा मन भित्रको कस्को पुग्छ पियारी
चुप लागि यतै बस घर सियारी
त्यस्तै हो नि सबै जना कस्को आउन्न बुढेसकाल
भरे बेलुका फोन गरेर बताउ सबै हाल
आफैंले जानेर, मेरो कुरा मानेर
मनको ढिपी तोडिदेउ
नेपाल माइत जाने कुरा बिन्ती छोडिदेउ

बादलुको कालो घेरा फाट््छ एकै छिनमा
फर्कि आउँला सुन बुढा तीसै दिनमा
दर्ुइ दम्पति मिलि मिलि धन सम्पति कमाउँला
हाँसी खुसी यो जिन्दगि सँगै बिताउँला
तर यो साल त मान्दिन, नगै म त छाड्दिन
जहाज टिकट कटाइदेउ,
यो तीजमा मलाई नेपाल माइत पठाइ देउ

बुझेकि छौ सबै कुरा फर्ुसद छैन पल भरी
सबै कुृरा एक्लै मैले मिलाउँ कसरी
मुखले भन्न सजिलो छ गर्न हुन्छ मुस्किल
फर्ेर्ने मलाई नबनाउन लामो सुस्केरा
नगर प्यारी जाल, अर्को पनि आउँछ साल
मनको ढिपी तोडिदेउ
नेपाल माइत जाने कुरा बिन्ती छोडिदेउ

कति दुख गर्ने हो र विदेशि यो माटोमा
कति काँडा होलान् अझै हाम्रो बाटोमा
यस्तै हो जिन्दगी अँाटे पछि पुग्छ नि
पुग्दैन है भनेर त कहाँ हुन्छ नि
पालेर मनमा रोष, नलगाउन मलाई दोष
जहाज टिकट कटाइदेउ,
यो तीजमा मलाई नेपाल माइत पठाइ देउ

कहाँ छ र मलाई पनि त्रि्रो इच्छा मार्ने मन
सबै जना सँगै जाउँला कमाएर धन
सबै जना सँगै जाँदा बाबु आमा खुसी झन्
धेरै दोमन नपार है अब त्रि्रो मन
मनको इच्छा साँचेर, मुसुक्क लौ हाँसेर
मनको ढिपी तोडिदेउ
नेपाल माइत जाने कुरा बिन्ती छोडिदेउ
.............

तीजको गीत

- हस्त गौतम मृदुल

भदौरे मुरीमा रुमुदै र भिन्दै
भेला भयौ दिदीबैनी तीज आएर
मन्को दुख बिसाउदै मन्मा खुशी लिएर
रमाउ आज दिदी बैनी दर खाएर

बर्ष दिनमा एकपल्ट बल्ल फुक्यो बन्धन
आऊ आज पोख्यौ हामी मन्को कन्धन
माइत जाउष हक छैन दुखसुख बाँढनलाइ
घर जाउ सान्तीसंग पाइनौ बस्नलाइ

नारीमाथी ज्यादती हुन सम्म भैसक्यो
सहदैमा अन्याचार जुनी गैसक्यो
न त पायौँ पढन राम्रो न त पायौ सम्मपती
नारीमाथी परीराख्छ संधै बिपत्ती

एउटै कोखमा जन्मे पनि किन यति फरक
जाँ नारीको सम्मान हुन्न त्यही हो नरक
आखिर किन भेदभाव नारीको जातलाइ
तड्पाउदै बिताउछौ दिन रातलाइ

न त पायौ रमाउन न खुशीले हाँसन
कैले आउला देशमा बिधिको सासन <
नारीहक र अधिकारको खिल्ली नै उडाए
युगौ देखी नारीजातको भाग्य चँुडाए

असम्भव केही छैन गरे पछि मान्छेले
कर्मकै पुजा गर्छन आखिर सवैले
नारी पुरुस बराबरी अनुभुति दिलाउ
यो देशमा केही गर्न हात मिलाउ

कतिसम्म बन्धनमा दुख भोगी जिउने हो
अस्मिता नै गुमाउदै आँशु पिउने हो <
मुट्टा सपना बाँढेर बेकुप बनाए
आफनै स्वार्थ पुरा गरी उत्सव मनाए

कति गरौ बलिदान अमुै कति पिरेको
जुन जोगी आए पनि कानै चिरेको
आखिरमा राष्टियता बन्धक राखेर
कति सम्म रुवाउने हुन दुख्मा जाकेर

आशा गरी हुन्न अब आफै अगी नसरी
आफनै पाइला नचालेर बढछौ कसरी
जहाँ हुन्छ सम्मान नारीमाथी हरद्म
नयाँ मोडमा अब हाम्रो बढाउ कदम

America-Nepal Society Washington DC

Pursuant to the ANS by-laws article VII (I), and as endorsed by the ANS executive meeting, I would like to announce the ‘Election Commission’ with the full responsibility to conduct the election of new executive committee for 2010/2012. The election commission comprised of the following individuals:

1. Commissioner – Mr. Ram Malakar, Former President, ANS
2. Member – Homnath Subedi, Former Vice-President, ANS
3. Member - Krishna Sob, Advisor, ANS
4. Member – Girish Pokhrel, Former General Secretary, ANS

As the Election Commission has the full authority to conduct the election and the commission will announce further details and election schedule in near future.

Sincerely,

- Khem Bhattachan
President - America-Nepal Society
Washington DC

2010-08-29T09:54:00.002-04:00

एकीकृत माओवादीको असफलताको शृंखला

- जन्मदेव जैसी
सरकार, सदन र सडकको मोर्चा व्यवस्थित गर्ने कार्यनीति सात दिने आमहड्तालमा अलपत्र परेपछि एकीकृत माओवादीभित्र भिन्न रूपमा अर्न्तर्संर्घष्ा चर्किन थालेको छ । सो अवधारणा खरिपाटी भेलाले पारित गरेको जनताको संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र हासिल गर्न अघि बढाइएको थियो । तर, सेनापति प्रकरणमा सरकारबाट बर्हिगमन भएपश्चात् माओवादी असफलताको शृंखला सुरु भएको अनुमान गर्न गाह्रो छैन । कारण, भेलाको सारलाई आत्मसात् गर्दै जनव्रि्रोहको कार्यदिशा कार्यान्वयन गर्न माओवादी असफल भयो र त्यससँगै उसका असफलताको लहर निकै बढेको छ । लामो समयको आन्दोलन र संर्घष्ाका बाबजुत उसकै भाषामा...
माधव नेपाल नेतृत्वको 'कठपुतली सरकार' विघटन गर्न नसक्नुलाई पार्टर्ीीत्र र बाहिरबाट पनि माओवादीको कमजोरीको रूपमा हर्ेन थालियो । प्रतिपक्षको लामो समयसम्म राजीनामाको माग र पार्टर्ीीत्रकै असहयोगपछि अन्ततः नेपाल नेतृत्वको सरकार राजीनामा दिन बाध्य भयो । जसलाई राष्ट्रिय-अन्तर्रर्ााट्रय जगत्ले पनि सकारात्मक रूपमा लिएको थियो । शान्ति प्रक्रियाको मुख्य अर्थात् एक पक्ष माआवादीलाई अलग गरेर शान्ति प्रक्रिया निष्कर्षा पुग्न सक्दैन भन्ने विश्लेषणले यसलाई निकै बल पुर्‍याएको भन्दा फरक पर्दैन ।
तर, सहमतीय सरकार गठनका लागि आफ्नो पक्षमा र्समर्थन जुटाउन नसकेपछि संविधानसभाको सबैभन्दा ठूलो दलको हैसियत बनाएको माओवादी तेह्रमहिने आन्दोलनको मूल नारालाई पछि पार्दै उसकै शब्दमा 'बहुमतीय सरकारको घीनलाग्दो संसदीय खेल'मा धकेलियो । रूपमा बहुमतीय र सारमा संयुक्त राष्ट्रिय सरकार निर्माण गर्ने तत्कालको कार्यनीतिलाई माओवादीले प्रधानमन्त्री निर्वाचनलाई पनि संंर्घष्ाकै भिन्न मोर्चाका रूपमा लिएको बताएको छ । यद्यपि, राष्ट्रिय स्वाधीनताका पक्षधर र राष्ट्रिय आत्मर्समर्पणवादीबीचको टकरावका रूपमा व्याख्या गरेको प्रधानमन्त्री निर्वाचनबाट माधव सरकार निर्माणताका बनेको लोकतान्त्रिक भनिएको माओवादीविरोधी गठबन्धन भत्काउन भने सफल देखिएन ।
दसबर्सर्ेेनयुद्धबाट विश्वलाई नै नयाँ सन्देश दिएको माओवादी संविधानसभा निर्वाचनपछि कुनै न कुनै रूपमा अन्योल बन्दै गयो । र, कार्यदिशा प्रस्ट हुँदाहुँदै पनि लक्ष्य हासिल गर्न स्पष्ट कार्यनीति निर्माण गर्न सकेन । हालै सम्पन्न सल्लाहकार समितिको बैठकले पनि पार्टर्ीीत्र अस्वस्थ प्रतिष्पर्धा बढेको, नेतृत्व तहमै गुटबन्दी देखापरेको, नेतृत्व सहरमुखी भएको, युद्धकालीन कार्यकर्ताहरूको व्यवस्थापन गर्न नसकेको, आर्थिक अपारदर्शीता बढ्दै गएकोलगायत समस्या बढेकोजस्ता गम्भीर निष्कर्षनिकालेको छ ।
नेताहरू बुधबारदेखि चलेको केन्द्रीय समिति बैठकले संर्घष्ालाई नै मुख्य कार्यनीति बनाउने र त्यसका लागि गम्भीर बहस पनि गर्नुपर्ने बताउन थालेका छन् । संर्घष्ाकै मोर्चाबाट जन्मिएको माओवादीले आपmनो अन्तिम लक्ष्य हासिल गर्न संर्घष्ालाई नै एक मात्र विकल्प बनाउनुपर्ने धारणा समय समयमा र्सार्वजनिक पनि गर्दै आएको छ । तर, राष्ट्रिय अन्तर्रर्ााट्रय परिस्थिति प्रतिकूल भएको यो घडीमा पार्टर्ीीई सही दिशा दिने हो भने पार्टर्ीीमु देखिएका सम्पर्ूण्ा चुनौती सामना गर्ने साहस देखाउनु जरुरी छ । राष्ट्रिय स्वाधीनताको भन्दै नयाँ बहस सुरु गरेको माओवादीले मोर्चा निर्माणका सवालमा कुन-कुन पक्षसँग कस्ता -कस्ता मुद्दामा हात फैलाउने निर्ण्र्ाागर्छ त्यसले पनि धेरै कुराको निर्धारण गर्नेछ ।
पटक-पटकको प्रधानमन्त्री निर्वाचनबाट चाहेअनुरूप गठबन्धन निर्माण गर्न नसके पनि नेपाली राजनीतिमा नयाँ ध्रुवीकरण र समीकरणको प्रक्रिया तीव्र बन्दै जानुलाई उसले सकारात्मक रूपमा लिएको छ । यसैको आधार बनाउँदै देशभक्त र आत्मर्समर्पणवादी ध्रुवीकरणबाट सम्भावित राजनीतिक परिदृश्य आपmनो अनुकूल बनाउने रणनीति निर्माणमा यतिखेर माओवादी जुटेको देखिन्छ । यसबाट यही ध्रुवीकरणबाट जन्मिने राजनीतिक परिस्थिति र त्यसलाई द्विपक्षीय द्वन्द्वमा रूपान्तरण गरी राजनीतिक निकास निकाल्ने उसको लक्ष्य स्पष्ट हुन्छ ।
विद्यमान लोकतन्त्र बर्ुर्जुवा लोकतन्त्रमा रूपान्तरण भइसकेकाले यसले नेपाली समाजको वास्तविक प्रतिनिधित्व गर्न नसक्ने माओवादी निष्कर्षहो । त्यसैले, संर्घष्ालाई भावी रणनीति बनाउने उसले निश्चित गरिसकेको छ । यद्यपि, त्यो यात्रा तय गर्न पार्टर्ीीहिर जत्तिनै भित्र पनि संर्घष्ा गर्नुपर्ने स्थिति माओवादी सामु छ ।
तत्कालीन शाही सरकारका कारण संसद्वादी र माओवादीबीच संयुक्त मोर्चा बनेपछि जनयुद्धकै क्रममा माओवादीले प्रस्तुत गरेको संविधानसभा र गणतन्त्रको प्रस्तावमा देश अगाडि बढ्यो । त्यसकै जगमा बनेको बाह्रबुँदे समझदारी र त्यसपछिको ०६२/६३ को संयुक्त जनआन्दोलनद्वारा राजतन्त्रको अन्त्य भएको कुरा प्रस्टै छ । तर, मुलुकमा संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र स्थापना भए पनि आफूले सुरु गरेको आन्दोलनको अभीष्ट अझै पूरा नभएको माओवादी ठम्याइ हो ।
खरिपाटी भेलाबाट पारित माओवादी दस्तावेजमा नेपाली क्रान्तिकारी र्सवहारा वर्गको आपmनो क्रान्तिको कार्यभार वा उत्तरदायित्व पूरा नभइसकेको निष्कर्षनिकालिएको छ । त्यसको व्याख्यामा क्रान्तिको उद्देश्य राज्यसत्ताको मालिक जनतालाई बनाउनु रहे पनि त्यो पूरा नभएको उल्लेख छ । दस्तावेजको यो भनाइले अहिलेसम्मको आन्दोलनले राज्यसत्ताको मालिकमा र्सवहारा श्रमजीवी वर्गलाई पुर्‍याउन नसकेको र सत्ताको मालिक अझै प्रतिक्रियावादी वर्गको अर्को राजनीतिक प्रतिनिधि बर्ुजुवा वर्ग नै बन्न पुगेको माओवादी ठहर हो भन्ने प्रस्ट पार्छ । बर्ुर्जुुवा वर्गलाई सामन्त र दलाल वर्गको प्रतिनिधि ठान्ने माओवादी नेतृत्वलाई जारी प्रधानमन्त्री निर्वाचनमा उसैले अख्तियार गरेको 'राष्ट्रिय संयुक्त सरकार' निर्माणका लागि उनीहरूसँगै सहकार्य गर्नुपर्ने बाध्यात्मक स्थिति आएको छ । त्यस्तै शान्ति प्रक्रियापछि थालिएको आन्दोलनको कुनै निष्कर्षनिक्लन नसक्दा अहिलेसम्मका माओवादी रणनीति फेरिँदै र अलपत्र पर्दै गएको जनता सामु र्छलंग छ । यसले गर्दा अब माओवादी वामपन्थी धु्रवीकरण र देशभक्त मोर्चा निर्माण एवं राष्ट्रिय स्वाधीनताको लडाइँलाई मुख्य बनाउने र त्यसका लागि जनव्रि्रोहको कार्यदिशा कार्यान्वयनका लागि अर्को गम्भीर बहस थाल्नुपर्ने अवस्थामा पुगेको छ । यस विषयमा गरिने बहस र निचोड नै सो पार्टर्ीीे आगामी रणनीति तथा वामपन्थी आन्दोलनको भविष्यको पनि निर्धारण गर्नेछ ।
'जनताको संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र' स्थापनाका लागि खरिपाटी भेलाले अख्तियार गरेको निर्ण्र्ाााई पछिल्लो पोलिट्ब्युरो बैठकले अनुमोदन गरेको छ । भेलाको निर्ण्र्ााअर्थात् जनव्रि्रोह कार्यान्वयन गर्न नसकेको र अब त्यसको विकल्प नभएको माओवादीको पछिल्लो निष्कर्षहो । यही निष्कर्षे भावी रणनीतिक लक्ष्य हासिल गर्न प्रमुख भूमिका खेल्ने भएकाले त्यसले पैदा गर्ने भावी राजनीतिक परिदृश्य पक्कै पनि सहज भने हुने छैनन् । माओवादीका सफलता र असफलतादेखि पार्टर्ीी हुने विवाद पनि यसमा गाँसिएका छन् ।
अहिलेसम्मका राजनीतिक घटनाक्रम नियाल्दा माओवादीबाहिरको शक्ति पराजयको डरले कतिपय ठाउँमा माओवादीसँग सम्झौता र सहकार्य स्वीकार्न बाध्य छ भन्ने माओवादी विश्लेषण छ । अर्कोतिर हिजो माओवादीले जनयुद्धमार्फ स्थापित गरेका जनपक्षीय कतिपय मान्यताहरू कि त भत्किएका छन् कि त स्थगितजस्ता भएका छन् । यसले गर्दा माओवादी आन्दोलन र नेतृत्वप्रति आशावादी जनता अझ निराश हुने स्थिति आएको छ । उनीहरूले आफू शक्तिविहीन र राज्यविहीन भएको नमीठो अनुभूति गरिराखेको आभाष हुन थालेको छ । अर्कोतिर माओवादीमै पनि समस्या बढ्न थालेका छन् । माओवादीले आफैं भन्ने गरेको सम्पर्ूण्ा र्सवहारा वर्गीय मान्यता धूमिल भइराखेको छ । एमालेमाजस्तै सिद्धान्त र व्यवहार बीचको सम्बन्ध ठीक उल्टो हुने क्रम बढ्दो छ । विचारअनुसार वर्ग संर्घष्ाले अनिवार्य समाधान दिनुपर्ने आन्तरिक र बाहय समस्याहरू समाधान त परै जाओस् झन् जटिल बन्न खोज्दै छन् । आन्दोलनभित्र विभिन्न प्रकारका गलत राजनीतिक प्रवृत्ति र समस्या अझ बढी फस्टाउने क्रममा छन् । समाज विकासको संक्रमणसँगै पार्टर्ीी आन्दोलनमा पनि संक्रमणको प्रभाव परिरहेको छ । यो विषम परिस्थितिमा आफूलाई क्रान्तिकारी भन्ने माओवादी तथा प्रगतीशील र देशभक्त दावी गर्नेहरूको कार्यभार र उत्तरदायित्व के - भन्ने प्रश्न माओवादीका अगाडि तर्ेर्सिएको छ । यो प्रश्नको सही जवाफ दिनु नै तिनै क्रान्तिकारी, प्रगतिशील र देशभक्तहरूको दायित्व र चुनौती दुवै हो ।
क्रान्ति आकस्मिक परिघटना होइन भन्ने माओवादीले आफैं भन्दै र अनुभव पनि गर्दै आएको छ । यो वस्तुगत परिस्थितिका कारण मात्रले पनि स्वतःस्फर्ूत रूपमा आफैं उत्पन्न हुँदैन । यो सचेत रूपमा पैदा भएका दर्ुइओटा परिपक्व आधार, एउटा वस्तुगत परिस्थिति र अर्को आत्मगत शक्तिका आधारमा निर्धारित हुने विषय हो । त्यसका लागि क्रान्तिकारी राजनीति र विचारको विकास गर्दै जानर्ुपर्छ । तर, माओवादीले अब योजनाबद्ध संर्घष्ा र संगठनको कार्यक्रमको विकास र त्यसको ठोस कार्यान्वयन गर्ने दायित्व पूरा गर्नसक्छ कि सक्दैन, त्यसमा निर्भर छ ।

इन्सेकको

k|]; lj1lKt

:yfgLo lgsfodf eO/x]sf] gfª\uf] e|i6frf/
:yfgLo lgsfo ;~rfngsf nflu agfOPsf] bnx¿sf] ;+o'Qm ;+/rgfdfkm{t\ ul/Psf] e|i6frf/ / dgk/Ln] ;Ldf gfl3;s]sf] 5. bnx¿sf] gfddf ah]6sf] efu a08f ug]{, ljsf; lgdf{0fsf gfddf ljNs'n} :t/xLg sfd ug]{ / sltko cj:yfdf sfuhdf sfd ;DkGg u/]sf] k|ltj]bg tof/ ug]{ k|j[lQ a9]sf] 5. e|i6frf/ ;+:s[lt aGg] vt/f 68\sf/f] eO;s]sf] s'/fnfO{ a]n}df lgolGqt gug]{ xf] eg] o;n] ;a} /fhgLlts bnx¿sf] OHhtnfO{ ;vfk kfg]{ dfq xf]Og xfd|f] nf]stGqsf] h/fnfO{ ;d]t ;dfKt kfg]{ ;'lglZrt 5.

– e/kbf]{ / kf/bzL{ cg'udg k|0ffnL gag'Gh]n :yfgLo lgsfodf hfg] ah]6nfO{ Go"gtd\ ;Ldfdf /flvof];\.

– pbfx/0fLo sfd ug]{ :yfgLo lgsfosf] lqmofsnfk ;fj{hlgs k|rf/df NofOof];\.

– v/fa sfd ug]{ :yfgLo lgsfosf] lqmofsnfk t'?Gt} sf/afxLsf] k|lqmofcGt/ut NofO{ To;sf] klg Jofks k|rf/ ul/of];\.

– /fhgLlts bnx¿nfO{ of]hgf lgdf{0f, hgkl/rfng / gful/s cg'udgsf] nflu ;Nnfx lbg] sfddf afx]s cGo lhDd]jf/Ldf ljNs'n} ;dfj]z gul/of];\.

– cfly{s sf/f]af/, 7]Ssfk§f / pkef]Qmf ;ldltsf] sfddf ;+nUg x'gaf6 bnx¿n] cfkm\gf sfo{stf{nfO{ tTsfn lgif]w u¿g\.

;'af]w/fh Kofs'/]n

cWoIf

2010-08-29T15:15:00.003-04:00

राष्ट्रपति भूमिगत होऊ - देवप्रकाश त्रिपाठी

पौराणिक शास्त्रहरूमा लेखिएको छ- सृष्टिमा विपद् आइपर्दा सङ्कटमोचनका निम्ति साक्षात् देवता प्रकट हुन्छन् । विपत्तिमा प्रकट भई प्राणीजगत्लाई साथ दिने नगरेका भए सायद सृष्टिको यो अनन्त यात्रामा इश्वरको अस्तित्व नामेट भइसकेको हुन्थ्यो । सङ्कटमा अरू कोही काम लागेनन् भने पनि परमेश्वर त छँदै छन् भन्ने विश्वासले पनि मानिसलाई धेरै ठूलो आडभरोसा दिइरहेको हुन्छ । तर, विपत्तिको दर्दनाक घडीमा पनि साथ प्राप्त हुँदैन भने तत्काल मानिसहरूले भन्नेछन्- ‘इश्वर-परमेश्वर मुर्दावाद, सङ्कटमा काम नलाग्ने देवता हाम्रो धर्ती छाडी जा ।’ ब्रह्माण्ड रचनामा कुनै अलौकिक पात्रको भूमिका भए पनि नभए पनि यस लोकमा मानवहितका लागि गठित राज्य प्रणालीमा विभिन्न भूमिकाहरूको रचना गरिएको छ र निश्चित प्रक्रियाद्वारा निश्चित भूमिका निर्वाह गर्ने पात्रहरू चयन गर्ने पनि गरिन्छ । राजतन्त्र भएका मुलुकमा राजा र अन्य मुलुकमा...
राष्ट्रपतिलाई राज्यसत्ताको अन्तिम विश्वास र शक्तिको केन्द्रका रूपमा लिइन्छ, जसले राज्यमा पैदा हुने सङ्कटमोचनमा अन्तिम र निर्णायक भूमिका निर्वाह गर्ने विश्वास गरिन्छ । देशमा शान्ति, स्थिरता र विधिको शासन कायम रहेका बेला राष्ट्रप्रमुखको बेग्लै भूमिका अपेक्षा गरिँदैन र सामान्यतया शासन-प्रशासनको दैनिक कामकाजप्रति राष्ट्रप्रमुख निरपेक्ष रहन्छन्, प्रजातन्त्रमा त्यसलाई स्वाभाविक र आवश्यक ठानिन्छ पनि । शासनमा राष्ट्रप्रमुखको विशेष अग्रसरता विशेष अवस्थामा मात्रै वाञ्छनीय ठान्ने गरिन्छ । जब राज्यका प्रमुख अङ्गहरू कार्यपालिका, व्यवस्थापिका र न्यायपालिका आ-आफ्ना निर्धारित दायित्व पूरा गर्न असमर्थ रहन्छन्, जब देशमा विधिको बाटो अकर्मण्य हुन थाल्छ र अराजकताको भुमरीमा मुलुक फस्छ, त्यस्तो अवस्थामा परमेश्वरको आगमन हुन नसक्ने भएकोले राष्ट्रप्रमुखको भूमिकाको अपेक्षा गरिन्छ । त्यस्तो समयमा राष्ट्रप्रमुखको कर्तव्य राज्यलाई विघटन हुनबाट जोगाउँदै प्रजातान्त्रिक मूल्य-मान्यतासहित विधिको शासन पर्ुनर्बहाली गर्नु हुनेछ । राष्ट्रप्रमुखको यस्तै सम्भावित भूमिकालाई दृष्टिगत गरेर हरेक प्रजातान्त्रिक मुलुकमा त्यो निकायलाई उच्च सम्मानका साथ विवादरहित ढङ्गले राखिन्छ र राष्ट्रिय सेना परिचालनको अन्तिम जिम्मेवारी पनि राष्ट्रप्रमुखमै निहित गरिन्छ ।

कार्यपालिका, व्यवस्थापिका या न्यायपालिका तीनमध्ये एउटै मात्र निकायले प्रभावकारी भूमिका निर्वाह गर्न सक्यो या सक्ने अवस्था रह्यो भने राष्ट्रप्रमुखलाई गुहार्नुपर्ने स्थिति नआउन सक्छ । यदि उल्लिखित तीनवटै निकायको प्रभावकारिता विस्थापित भई देशमा अराजकता र विध्वंश एवम् युद्धको अवस्था सिर्जना हुन खोजेमा राष्ट्रप्रमुखबाहेक त्यस्तो अर्को निकाय हुने छैन जसमा सहयोग पुर्‍याउन सक्ने सामर्थ्य होस् । राष्ट्रभित्रबाट निकास निस्कन सक्ने स्थिति भएन भने खास अवस्थामा विदेशको सहयोग माग्नुपर्ने हुन्छ र त्यसरी राष्ट्रिय विपत्तिको स्थितिमा विदेशीलाई सहयोगका लागि भित्र्याइएका दृष्टान्त विश्वमा अनेकौँ छन् । र्सार्क मुलुक माल्दिभ्समा कुनै अनाम आतङ्ककारी जत्थाले राज्य सत्ता कब्जा गर्न केही वर्षअघि प्रयास गर्दा छिमेकी मुलुक भारतको सहयोग लिइएको घटनालाई पनि एउटा उदाहरणका रूपमा लिन सकिन्छ । कुवेतको रक्षाका लागि खाडीमा अमेरिकी आगमन त्यस्तै अर्को दृष्टान्त हो । तर, विदेशीलाई गुहार्नुअघि समस्या समाधानका लागि स्वदेशभित्र उपलब्ध अनेकौं विकल्पको प्रयोग गर्नु उचित हुन्छ । देश असफल राज्यमा परिणत हुनुअघिको असामान्य अवस्थालाई सामान्य तुल्याउन राष्ट्रप्रमुखको भूमिका विशेष रूपले महत्त्वको हुनसक्ने विश्वास गरिन्छ ।

०६३ साल वैशाख ११ गते तत्कालिक श्री ५ महाराजाधिराज ज्ञानेन्द्रबाट संसद् पुनर्स्थापनाको घोषणासहित लोकतन्त्र वहाली गरिँदा आमनेपालीले माओवादीसहित सबै प्रकारका समस्याको स्थायी समाधान हुने या भएको ठानेका थिए । तर, प्राप्त लोकतन्त्रलाई संस्थागत एवम् सुदृढ तुल्याउन चार वर्षभित्र भएका प्रयासहरू पूर्ण असफल भएका छन्, जसका कारण जनसाधारणमा निराशाको मात्रा असीमित हुन पुगेको छ । नयाँदिल्लीमा सम्पन्न -२०६२ मङ्सिर) बाह्रबुँदे सम्झौतालाई प्रजातन्त्रवादी पक्षले सम्भवतः अन्तिम सम्झौता -अर्थात् राजाले बाध्य तुल्याएकाले गरिएको बाध्यकारी सम्झौता) ठान्यो, तर माओवादीले भने त्यही सम्झौतालाई आफ्नो विजययात्राको प्रथम खुड्किलोका रूपमा प्रयोग गर्‍यो । बाह्रबुँदे सम्झौतापछि प्रजातन्त्र बहाल हुने र त्यसले मुलुकलाई शान्ति एवम् स्थिरता र प्रगतिको दिशामा लैजाने विश्वासमा रहेकाहरू यतिबेला जिल्लिएका छन् । माओवादीले घिसार्दै-लतार्दै सर्वहाराको नाममा अधिनायकवादी शासनसत्ता प्राप्ति यात्रामा आफूहरूलाई लगिरहेको चाल पाउँदा प्रजातन्त्रवादी कित्ता करिब अस्तव्यस्त भइसकेको छ । नानाभाँतीका एजेण्डाहरू अघि सार्ने, त्यसमा सहमति जनाउन बाध्य पार्ने र असहमतहरूलाई प्रतिगामी एवम् पर्ुनर्रुत्थानवादीको बिल्ला भिराउँदै तेजोबध गर्ने माओवादी रणनीतिको सिकार काङ्ग्रेससहित प्रजातन्त्र पक्षधर सबै दल र तिनका नेता तथा कार्यकर्ताले हुनुपरिरहेको छ । देश यतिबेला प्रजातन्त्र र अधिनायकवादबीचको लडाइँको उत्कर्षमा पुगेको छ । अर्को एउटा खुड्किलो पार गर्न सक्यो भने माओवादी विजयी बन्नेछन् र नेपालमा माओकालीन नयाँ जनवादी अधिनायकवादको आरम्भ हुनेछ । सकेनन् उनीहरूले भने प्रयास निरन्तर जारी रहनेछ, माओवादीद्वारा यसरी भइरहने प्रयास नै नेपालको अशान्ति, अराजकता र अस्तव्यस्तताको मूल स्रोत कारणका रूपमा रहिरहनेछ । एकदलीय अधिनायकवादी शासन सत्ता स्थापना नगरिन्जेल माओवादीबाट जुन प्रकारका गतिविधि भइरहनेछन् त्यसले नेपालको लोकतन्त्रलाई सुदृढ र संस्थागत हुन कहिल्यै दिने छैन । वास्तविकता स्पष्ट हुँदाहुँदै पनि राष्ट्रपतिको भूमिकामा डा. रामवरण यादव मौन हुनुहुन्छ ।

न्यायपालिकाका कैयन न्यायिक निर्णयका विरुद्ध माओवादीहरूले सडकमा विरोध जुलुस प्रदर्शन गरे, न्यायमूर्तिहरूलाई धम्क्याउने, तर्सर्ााे र आफ्नो पक्षमा मात्र फैसला गर्ने वातावरण बनाउन खोजे, राष्ट्रपति मौन ।

मुलुकमा गैरराज्यपक्षीय लडाकु तथा अन्य हतियारधारीको गतिविधि बितेका चार वर्षभित्र दू्रत र व्यापक हुँदै गएको छ । राज्य कानुनको पालना गर्न-गराउन पूर्ण असफल भइसकेको छ । अराजक जत्थाहरूको भावना र चाहनालाई जनचाहनाका रूपमा परिभाषित गर्दै राज्य तटस्थ रहने क्रम बढ्दै जाँदा राज्य निरीहझैं देखिन पुगेको छ र देश ‘जिसका लाठी उसका भैंस’को अवस्थामा पुगेको छ, राष्ट्रपति मौन हुनुहुन्छ ।

को मानिस कतिबेला, कसका कारणले कहाँ मारिन्छ त्यसको कुनै निश्चितता छैन । जो बाँचेका छन् ती कसैले नताकेका कारणले मात्र बाँचेका छन् । देशमा अपराध कर्मको ताण्डव चलेको छ, अनुशासनहीनताले जरा गाडिसकेको छ, विवेकभन्दा बलका आधारमा मात्र परिणाम हासिल गर्ने परम्परा बस्न खोज्दै छ, राष्ट्रपति मौन ।

मुलुक संविधानअनुरूप चल्छ र चल्नु पनि पर्छ, तर यहाँ आफूअनुरूप संविधान चलाएर प्रजातान्त्रिक मूल्य-मान्यताको धज्जी उडाइएको छ, प्रजातन्त्रका नाममा भद्दा र कुरूप व्यवहार राजनीतिक क्षेत्रबाटै भइरहेको छ । दर्ुइवर्षो कार्यकालका लागि निर्वाचित संविधानसभाको कार्यकाल बडो अनैतिक र लज्जास्पद ढङ्गले संविधान संशोधन गरेर बढाइएको छ । कसैको स्वार्थपूर्तिमा संविधान या कानुन अड्चन बन्यो भने तत्काल त्यसको संशोधन गर्ने र स्वार्थसिद्धि गरिहाल्ने प्रवृत्ति पटकपटक दोहोरिएको छ । संविधानअनुरूप चल्नु कानुनी शासनको सङ्केत हो भने संविधानलाई आफूअनुकूल चलाउनुचाहिँ अधिनायकवादको विशेषता हो । संसदीय लोकतान्त्रिक प्रचलन र मूल्य एवम् मान्यताअनुरूप कुनै पनि निर्णय हुन खोज्दा अधिनायकवादका मतियारहरू आफैं अड्चन पैदा गर्छन् र तिनीहरू नै अहिले संसदीय प्रजातान्त्रिक प्रणाली असफल भएको घोषणा गर्दै छन् । यसरी प्रजातन्त्रविरुद्ध अधिनायकवादीहरूको खुला चुनौती आइरहेको छ, राष्ट्रपति भने चुपचाप छन् ।

संविधानसभाको एक वर्ष कार्यकाल बढेको तीन महिना बितेको छ, यस अवधिमा संविधान निर्माणका निम्ति कुनै पहलकदमी लिइएको छैन । भइरहेका प्रधानमन्त्रीलाई राजीनामा दिन लगाइएको छ र, नयाँ प्रधानमन्त्री चयनका नाममा मञ्चित लज्जास्पद नाटकले सय दिन पूरा गर्नै लागेको छ । दलहरूको यस्तै सोचले निरन्तरता पाइरहने हो भने नेपालले सम्भवतः आगामी कैयन दशकसम्म नयाँ प्रधानमन्त्री प्राप्त गर्नेछैन । राज्यमाथि खेलवाडको चरम नमुना दलका रूपमा खुलेका केही दस्ताहरूले प्रस्तुत गरिरहेका छन्, राष्ट्रपति आफू चिन्तित रहेको भन्ने एक त्यान्द्रो शब्द मिल्काएर चुपचाप बसिरहेका छन् ।

बजारभाउ अराजक किसिमले बढेकोबढ्यै छ, सहर र सडकमा ट्राफिक नियम पालना हुन छोडेको छ, सरकारी निकायमा भ्रष्टाचार संस्थागत र खुल्लमखुला भएको छ, प्रशासन निकम्मा र पक्षपाति देखिँदै छ, मन्त्रालयहरू खास-खास मन्त्रीको गुजारा या कमाइको उच्चतम साधन हुन पुगेका छन्, राष्ट्रपति मौन हुनुहुन्छ ।

राष्ट्रिय सेनाले रिक्त दरबन्दी पूर्ति गर्न विज्ञापन आह्वान गर्‍यो, शान्तिप्रक्रियामा सामेल भएको दाबी गर्ने माओवादीले पनि लडाकु भर्ना गर्ने घोषणा गर्‍यो । राष्ट्रिय सेनाले त न्यूनतम योग्यता पुगेका मानिसलाई सङ्गठनमा विधिवत् सामेल गराउँछ र तालिम गराएर योग्य सैनिक बनाउँछ । तर, माओवादी लडाकु भनेका पहिले पार्टीको निर्देशनमा हिंसात्मक सङ्घर्षमा सामेल व्यक्तिहरू हुन् । पहिले लडेका कारण उनीहरूलाई लडाकु भनिएको हो । तिनले पनि भर्ना लिने भनेको के हो – कुन पार्टीको निर्देशनमा कहिले, कहाँ, कसरी लडेका मानिसहरूलाई माओवादीले आफ्नो सैन्य दस्तामा भर्ना लिने इच्छा राखेको हो – नयाँ मानिसलाई भर्ना गरेर लडाकु बनाउने योजना माओवादीको हो भने यसले उनीहरू शान्तिप्रक्रियामा इमानदारीसाथ आएका होइनन्, एउटा गम्भीर रणनीतिक चालबाजीका साथ यहाँ क्रियाशील भइरहेका छन् भन्ने प्रमाणित गर्दछ । समानान्तर राज्यको अभ्यासमा माओवादीहरू यसरी जुटिरहँदा पनि राष्ट्रपति भने मौन हुनुहुन्छ ।

मुलुकमा दर्ुइ महिनादेखि कामचलाउ सरकार छ, नयाँ सरकार चयनको मार्ग अवरुद्ध तुल्याइएको छ । अब सरकारी कर्मचारीहरूले तलबसमेत प्राप्त गर्न नसक्ने हो कि भन्ने त्रास र आतङ्क व्याप्त हुन पुगेको छ । जाति, धर्म, भाषा र क्षेत्रका नाममा नेपाली समाजलाई हदैसम्म बिथोल्ने र मुलुकलाई नै अस्तव्यस्त बनाउने काम भइरहेको छ, राष्ट्रपति भने टुलुटुलु हेरी मात्र रहनुभएको छ । हामीजस्ता साधारण नागरिकका लागि आइपरेको व्यहोर्नु र जे भए पनि चुपचाप हेरिरहनु बाध्यता हो । तर राष्ट्रप्रमुखले पनि हामी साधारण नागरिकले झैं जे भए पनि हेरिरहन मिल्ने हो कि होइन त्यसको समीक्षा हुन आवश्यक छ । यसरी देश अस्तव्यस्त हुँदै विघटनको बाटोमा जाँदा पनि हेरिरहने मात्र हो भने यसप्रकारको दृश्य हेरेर बस्नुभन्दा भूमिगत हुनु नै उपयुक्त हुने सुझाव राष्ट्रपति महोदयलाई दिइन्छ । भूमिगत हुनुहोस् राष्ट्रपति महोदय हामी तपाईंको सुरक्षित जीवनको कामना गर्दछौं ।

कहाँबाट आउँछ पैसा ? - बबिता बस्नेत

केही समय अघिदेखि हामीकहाँ चलिरहेको ‘सरकार निर्माण प्रक्रिया’का क्रममा कतिपय सभासद्लाई दिइएको आर्थिक प्रलोभनका कुराहरू विभिन्न कोणबाट सार्वजनिक भए । आर्थिक प्रलोभन र कारोबारकै कारण नेकपा माले फुट्यो (माले अध्यक्ष सीपी मैनालीका अनुसार, नेकपा माओवादीले आर्थिक प्रलोभनमा पारेर मालेका केही सभासद्लाई किन्न सफल भयो), विगतमा पनि यसप्रकारका चलखेलहरू प्रसस्त भएका हुन् । चुनावका बेला त झन् आर्थिक कारोबारको कुनै हिसाबकिताब नै हुँदैन, पैसाको खोलो नै बगाइन्छ । मधेस, पहाड, तर्राई जहाँसुकै होस् पैसाबिनाको त के थोरै पैसाको चुनाव कल्पनाबाहिरको कुरा भइसकेको छ । संसदीय निर्वाचन त खर्चिला थिए नै अब त विभिन्न राजनीतिक दलका आन्तरिक चुनावहरूमा पनि पैसाको चलखेल त्यत्तिकै देखिन्छ । राजनीतिक दलहरूको सङ्ख्या झन्झन् बढ्दो छ । प्रत्येक वर्ष प्रायः सबै सङ्घसंस्था, सरकारी, गैरसरकारी निकायहरूको लेखा परीक्षण गरिन्छ, कतिका प्रतिवेदनहरू सार्वजनिक हुन्छन् कतिका हुँदैनन् तर राजनीतिक दलहरूले लेखा परीक्षण त के आय-व्ययको हिसाबकिताबसम्म राखेको पाइँदैन । पार्टी सञ्चालन खर्च कति हो, चुनावी खर्चहरू कति हुन् र त्यसको आयस्रोत के हो, आम्दानी र खर्चबीचको तालमेल छ कि छैन ? दलका नेताहरूले जुनप्रकारले खर्च गर्दै आएका छन् तिनको स्रोत के हो – कहिलेसम्मलाई र किन हो ? जस्ता कुराहरू हाम्रो मुलुकमा आजसम्म खोजीको विषयभित्र परेका छैनन् ।

गत वर्ष अमेरिकामा राष्ट्रपतिको निर्वाचनको प्रचारका निम्ति राजनीतिक दल र तिनका नेताहरू व्यापक दौडादौडमा रहेका बेला त्यहाँका एक विज्ञ नेपाल आएका थिए । अमेरिकन राजदूतावासले आयोजना गरेको छलफल कार्यक्रममा उनको प्रस्तुतिपछि पत्रकार शिरिषबल्लभ प्रधानले प्रश्न गरे- अमेरिकाजस्तो विशाल देशमा जम्मा दर्ुइवटा मात्र राजनीतिक दलहरू किन – ‘राजनीतिक दलहरूको व्यवस्थापन गर्नु चानचुने कुरा होइन, यी दर्ुइ दललाई धान्न त अमेरिकालाई गाह्रो परिरहेको छ, दर्ुइभन्दा बढी दल हुँदाको आर्थिक भार हामी कल्पना पनि गर्न सक्दैनौँ । दर्ुइवटा भन्दा बढी राजनीतिक दल धान्ने हाम्रो अर्थतन्त्रको विकास भइसकेको छैन । अमेरिकामा अरू राजनीतिक दलहरू खडा नहुनु मूलतः आर्थिक कारण र अर्कोचाहिँ आवश्यकता महसुस नहुनु पनि हो ।’ उनको जवाफले त्यहाँ सहभागी नेपालीहरूलाई अप्ठ्यारो लागेको थियो । विश्वलाई रेखदेख गर्ने गरी धनी अमेरिकन भनिरहेका थिए, दर्ुइवटाभन्दा बढी राजनीतिक दललाई धान्ने हाम्रो आर्थिक अवस्था नै छैन । यता गरिब राष्ट्रमध्येको एक राष्ट्रका हामी कम्तीमा २५ वटा राजनीतिक दल -अहिले २७, त्यो पनि संविधानसभामा सहभागी मात्रै, अरू त धेरै छन्) हरूका बीचमा थियौँ । कतिपय राजनीतिक दल हामीकहाँ रोजीरोटी धान्ने माध्यम बनेका छन् । दलका नेता भएपछि रातारात आर्थिक हैसियतमा वृद्धि हुनेहरूको सूची हामीकहाँ लामै छ । विभिन्न पेसा र व्यवसायमा भएकाहरूको भन्दा बढी आर्थिक उन्नति राजनीति गर्नेहरूको कसरी भयो भनेर हामीकहाँ अहिलेसम्म खोजीको विषय बनेको पनि छैन । कसैको आर्थिक हैसियत वृद्धि हुनु नराम्रो कुरा होइन, कुनै पनि व्यक्ति, समाज, राष्ट्र सबैका निम्ति खुसीको कुरा हो तर त्यसका निम्ति आयस्रोत के हो भन्ने कुराचाहिँ पारदर्शी हुनुपर्छ । विभिन्न पेसामा भएकाहरूका निम्ति आयस्रोत खुलाउनुपर्ने नियम भए पनि राजनीतिक दलहरूका निम्ति यसको आवश्यकता महसुस गरिएको देखिएको छैन । धेरैले भन्छन्- राजनीतिक दलहरू चन्दाबाट चलेका छन्, चन्दाबाट चलेका भए कसले दिन्छ त्यो चन्दा – किन दिइन्छ त्यति धेरै चन्दा – अनि चन्दा दिनेलाई बदलामा ती राजनीतिक दलहरूले के गर्नुपर्छ – जनतालाई थाहा छैन ।

विभिन्न दलका जिल्लादेखि केन्द्रीय स्तरमा हुने गरेका आन्तरिक चुनावी खर्च होस् या आफ्नो सरकार निर्माण गर्नका निम्ति गरिएका आर्थिक चलखेल त्यो हेर्दा लाग्छ अहिलेको सङ्क्रमणकालमा कहाँबाट आयो होला त्यत्रो पैसा – चन्दा नै दिएको भए कसले दियो होला – राजनीतिक दललाई चन्दा दिने उद्योगी-व्यवसायी हुन् भन्ने सुनिएको हो तर तिनै राजनीतिक दलहरूका कारण वषौर्ंदेखि यो मुलुकमा उद्योगधन्दाहरू मन्द छन्, कति त बन्द नै भइसके, यस्तो अवस्थामा ती उद्योगी-व्यवसायीहरूलाई चाहिँ कहाँबाट आयो होला पैसा – यदि उनीहरूले दिएका होइनन् भने हाम्रा राजनीतिक दल र राजनीतिकर्मीहरू कसरी चलिरहेका छन् – यो विषयमा आर्श्चर्य मानेर आफैंभित्र गम खाने मात्र होइन लिखित रूपमै सूचना मागेर थाहा पाउने अधिकार नेपाली जनतालाई छ तर त्यस प्रकारको अभ्यासको सुरुवात भने भएको छैन । यदि त्यो अभ्यास सुरु हुँदो हो त केही स्थापितबाहेक च्याउझैं उम्रिएका अन्य राजनीतिक दलहरूको अस्तित्व शायद रहँदैन पनि । जनता पनि उत्तरदायी राजनीतिक दलले आफूले गरेको खर्च र आम्दानी जनतासामु प्रस्तुत गर्नुपर्छ । धेरैजसो विकसित मुलुकमा चुनावपछि त्यसक्रममा भएको खर्च र आम्दानीको हिसाबकिताब सार्वजनिक गर्ने चलन छ । हामीकहाँ राजनीतिक दलहरूले स्वस्फर्ुत रूपमा त्यसो नगरे पनि सूचनाको हकसम्बन्धी ऐन २०६४ ले यदि कसैले मागेमा त्यसप्रकारका सूचनाहरू उपलब्ध गराउनुपर्ने व्यवस्था गरेको छ । राजनीतिक दलहरूका निम्ति मात्र होइन सबै सार्वजनिक निकायहरूमा यो लागू हुन्छ । सार्वजनिक निकाय भन्नाले संविधानअर्न्तर्गतका निकाय, ऐनद्वारा स्थापित निकाय, नेपाल सरकारद्वारा गठित निकाय, कानुनद्वारा स्थापित सार्वजनिक सेवा प्रदायक सङ्गठित संस्था वा प्रतिष्ठान, कानुनबमोजिम दर्ता भएका राजनीतिक दल तथा सङ्गठन, नेपाल सरकारको पूर्ण वा आंशिक स्वामित्व वा नियन्त्रणमा रहेको वा अनुदानमा सञ्चालित वा नेपाल सरकारको अनुदान प्राप्त संस्थाहरू, गैरसरकारी संस्थाहरू, नेपाल राजपत्रमा सूचना प्रकाशन गरी सार्वजनिक निकाय भनेर तोकिएका निकायहरू पर्दछन् । सबै नेपाली नागरिकलाई उल्लेखित निकायहरूका बारेमा कुनै पनि प्रकारको सूचना माग्न पाउने हक छ तर नागरिकको यो अधिकारलाई अभ्यासमा ल्याइएको भने छैन । सूचनाको हकसम्बन्धी कानुनलाई त्यसको अवधारणाअनुरूप जस्ताको तस्तै कार्यान्वयन गर्ने हो भने भ्रष्टाचार र अपारदर्शिता आफैं हराएर जान्छ, बस यति हो कि यसको प्रयोग जनताले गरिदिनुपर्‍यो ।

भर्ना प्रक्रिया र उपकरणको विवाद झिकेर सेनालाई प्यारालाईसिस बनाउने खेल, 'अब नेपाली सेना अनमिनको निगरानीमा बस्न सक्दैन,' : रक्षामन्त्री

2010-08-30T07:25:00.002-04:00

संविधानसभामा प्रतिनिधित्व गर्ने २२ दलले नेपालका लागि राष्ट्रसंघीय मिसन -अनमिन को वर्तमान कार्यादेश सीमित पार्दै म्याद थप्न सुझाव

नेपाली सेना अनमिनको निगरानीमा बस्न नसक्ने रक्षामन्त्री विद्यादेवी भण्डारीले बताएकी छन् । उनले अनमिनको निगरानीबाट बाहिर निकालेर सीमित कार्यदेशसहित अनमिनको म्याद तीन महिना थप्न सकिने बताइन् । 'अब नेपाली सेना अनमिनको निगरानीमा बस्न सक्दैन,' सोमबार उनले भनिन्, 'शान्ति सम्झौतालाई पुनरावलोकन गरेर भए पनि त्यसो गर्नु पर्छ यो मेरो स्पष्ट अडान हो ।' मन्त्री भण्डारीले भर्ना प्रक्रिया र उपकरणको विवाद झिकेर सेनालाई प्यारालाईसिस बनाउने खेल दाबी गरिन् । लडाकुलाई नेपाली सेनामा भर्ना गर्नेबारे शान्ति सम्झौतामा त्यस्तो कुरा उल्लेख नभएको दावी गर्दै उनले भनिन्, 'सुरक्षा...
निकायमा समायोजन भन्नासाथ नेपाली सेना समायोजन भन्ने अर्थ लाग्दैन ।' माओवादी लडाकुको सुरक्षा निकायमा समायोजन गर्दा एक हतियार एक लडाकुको आधारमा समायोजन हुने लडाकुको संख्या तय गर्नु पर्ने रक्षामन्त्री भण्डारीको भनाइ छ । 'समायोजन हुने सुरक्षा निकायको मापदण्ड नमान्ने हो भने त्यो संगठनको क्षमतामा ह्ास आउछ र अराजकता पनि बढ्छ,' उनले भनिन् ।
सरकारको नेतृत्व गरिरहेको एमाले र अर्काे प्रमुख घटक कांग्रेससहित संविधानसभामा प्रतिनिधित्व गर्ने २२ दलले नेपालका लागि राष्ट्रसंघीय मिसन -अनमिन)को वर्तमान कार्यादेश सीमित पार्दै म्याद थप्न सुझाव दिएका छन् । उनीहरूले निश्चित समयका लागि अन्तिम पटक म्याद थप गर्न सरकारलाई सुझाव दिएका हुन् ।
अनमिनको म्याद थपबारे प्रमुख दलहरूबीच विवाद चुलिँदै गइरहेका बेला प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपालको पहलमा आइतबार भएको र्सवदलीय बैठकमा संविधानसभाको सबैभन्दा ठूलो दल माओवादी र फोरमबाहेकका दलले त्यतो सुझाव दिएका हुन् । ती दलले नेपाली सेनालाई अनमिनको अनुगमनबाट मुक्त राख्नर्ुपर्ने सुझावसमेत दिएका छन् ।
बैठकमा यही थितिमा अनमिनको म्याद थप गर्नुपर्ने अडान राख्दै आइरहेको प्रमुख विपक्षी माओवादी र अर्काे विपक्षी दल फोरमको भने उपथिति थिएन । माओवादीले अनमिनलाई बिदाइ गरे शान्ति प्रक्रिया नै भंग हुने चेतावनी दिँदै आएको छ । उसले अनमिनको अधिकार कटौती नगरी ६ महिना अवधि थप्न सुझावसमेत दिएको छ ।
कांग्रेस नेता डा. रामशरण महतले अनमिनले निष्पक्ष रूपमा काम नगरेको बताउँदै परिवर्तित राजनीतिक अवथालाई सम्बोधन गर्न उसको भूमिकालाई कटौती गनर्ुपर्ने सुझाव दिएका थिए । उनले अनमिनलाई माओवादी लडाकू अनुगमनको मात्र जिम्मा दिनुपर्ने बताएका थिए ।
एमाले अध्यक्ष झलनाथ खनालले अनमिनको भावी कार्यादेशबारे थप छलफल आवश्यक भएको भनाइ राखेका थिए । उनले अनमिनको हालसम्मको भूमिकाको विश्लेषण गरेर मात्र म्याद थप्ने/नथप्ने भन्नेबारे राष्ट्रसंघलाई अनुरोध गर्नुपर्ने धारणा राखेका थिए । खनालले सरकार र राजनीतिक दलको अनुरोधमा अनमिनलाई बोलाइएकाले सोहीअनुरूप शान्ति प्रक्रिया टुंगोमा पुगेपछि मात्र अनमिनलाई बिदाइ गर्नु उपयुक्त हुने आफ्नो पार्टर्ीीे धारणा सुनाएका थिए ।
लोकतान्त्रिक फोरमका अध्यक्ष एवं उपप्रधानमन्त्री विजयकुमार गच्छदारले अनमिनको भूमिका सन्तोषजनक नभए पनि शान्ति प्रक्रियालाई ध्यानमा राखी निश्चित अवधिका लागि म्याद थप गर्नुपर्ने सुझाव दिएका थिए ।
जनशक्ति पार्टर्ीी अध्यक्ष र्सर्ूयबहादुर थापाले भने अनमिनलाई धन्यवाद दिँदै विश्वासमा लिएर बिदाइ गर्न सुझाव दिएका थिए ।
राप्रपा नेपालका अध्यक्ष कमल थापाले दलहरूबीच सहमति कायम गरेर निश्चित अवधिका लागि म्याद थप्नुपर्ने बताएका थिए । उनले नेपाली सेनालाई अनमिनको अनुगमनबाट बाहिर राख्नर्ुपर्ने सुझावसमेत दिएका थिए । अनमिनको काम र अवधि थपबारे दलहरूबीच फरक-फरक धारणा रहे पनि साझा निर्ण्र्ााा लागि भने संविधानसभामा प्रतिनिधित्व गर्ने सबै दलको सहमति अनिवार्य मानिन्छ ।
अनमिन प्रमुख करिन ल्यान्डग्रेनले यसै साता तीन ठूला राजनीतिक दलका नेतासँग भेटी म्याद थप गर्ने/नगर्ने सम्बन्धमा जतिसक्दो छिटो राजनीतिक सहमति कायम गर्न आग्रह गरिसकेकी छन् । अनमिनका प्रवक्ता कसमस विश्वकर्माले अनमिन रहने/नरहने निक्र्योल यहाँकै राजनीतिक दलले गर्नुपर्ने बताए । 'हाम्रो कुनै चासो छैन, दलहरूले अनमिनको भविष्यबारे सहमति गरेर १५ सेप्टेम्बरभित्र राष्ट्रसंघका महासचिवलाई जानकारी दिए पुग्छ,' विश्वकर्माले बताए ।
अनमिनको नेपाल उपथितिबारे राष्ट्रसंघ वयं पुनर्विचारमा रहेको स्रोतहरूले बताएका छन् । उनीहरूका अनुसार सुरक्षा परिषद्का कतिपय सदयहरू अनमिनलाई फिर्ता गर्नुपर्ने तर्क गर्छन् । उनीहरूको तर्कको आधार यसअघि राष्ट्रसंघीय सुरक्षा परिषद्मा प्रतुत प्रतिवेदन हो । नेपालमा रहेको अथायी राजनीतिक मिसन अनमिन निकै खर्चिलो र कम प्रभावकारी रहेको ५ मे २०१० को सो राष्ट्रसंघीय प्रतिवेदनमा उल्लेख छ । संयुक्त राष्ट्रसंघका राजनीतिक मामिलासम्बन्धी सहायक महासचिव वि लिन पाकोले गत मार्चमा नेपाल भ्रमण गरी अनमिनको समयावधि थप गर्दा यसको प्रभावकारिताबारे पुनर्विचार गर्न थायी सदय राष्ट्रलाई आग्रहसमेत गरेका थिए ।

एक सय ४७ सदस्यीय केन्द्रीय समितिमा प्रचण्डको पक्षमा ८० , उपाध्यक्ष मोहन वैद्यको पक्षमा ३३, उपाध्यक्ष डा. बाबुराम भट्टराईको पक्षमा २४, स्वतन्त्र १० !

2010-08-31T09:26:00.001-04:00

माओवादी भित्र बिबाद झांगिदै, कुनै पनि बेला माओवादी फुट्न सक्छ !

माओवादी केन्द्रीय समितिमा अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल प्रचण्डको पक्षमा प्रस्ट बहुमत देखिएको छ ।एक सय ४७ सदस्यीय केन्द्रीय समितिमा प्रचण्डको पक्षमा ८० सदस्य देखिएका छन् । प्रचण्डलाई उपाध्यक्ष नारायणकाजी श्रेष्ठ प्रकाश, महासचिव रामबहादुर थापा बादल र सचिव पोष्टबहादुर बोगटी दिवाकरले पनि साथ दिएका छन् ।उपाध्यक्ष मोहन वैद्य किरणको साथमा पदाधिकारीबाट सचिव सिपी गजुरेल गौरव छन् भने अर्का उपाध्यक्ष डा. बाबुराम भट्टराई पदाधिकारीमा एक्लो छन् । किरणनजिक देखिएका कृष्णबहादुर महरा र देव...
गुरुङमध्ये महराले प्रस्ट रूपमा अध्यक्षको प्रस्तावको समर्थन गरेका छन् भने गुरुङ पनि प्रचण्डनजिक देखिएका छन् । किरण र भट्टराई पक्षधर नेताहरूले भने तीनै पक्ष बराबरी अवस्थामा रहेको दाबी गरेका छन् ।केन्द्रीय सदस्यहरू चलायमान रहेको र बैठकमा समेत नेताहरूले कूटनीतिक भाषा प्रयोग गरेकाले यो समीकरण नै अन्तिम नहुने माओवादी स्रोतले बताएको छ । 'पार्टीमा एउटा बैठकमा एकातिर देखिने अर्को बैठकमा अर्कोतिर देखिने परम्परा छ,' एक पोलिटब्युरो सदस्यले भने, 'विगतका बैठक र नेताको पृष्ठभूमि हेरेर कसको पक्षमा कति नेता आउँछन् भन्ने आँकलन त गर्न सकिन्छ, तर त्यही नै अन्तिम हो भन्न सकिन्न ।'

भिन्नभिन्न लाइनमा देखिए पनि माओवादीका केही केन्द्रीय नेता प्रचण्ड र डा. बाबुरामलाई मिलाउन चाहन्छन् भने केहीले प्रचण्ड र किरणको समीकरण खोजेका छन् । केही नेता भने किरण र डा. बाबुरामबीच सम्बन्ध जोड्न इच्छुक देखिन्छन् । नेतृत्वबीच एकता गर्नुपर्नेमा भने अधिकांश सदस्य सहमत छन् । 'यो बैठकमा व्यवस्थित तरिकाले दस्ताबेज राखिएका छन् र व्यवस्थित तरिकाले नै बहस भएको छ,' माओवादीका एक केन्द्रीय सदस्यले भने, 'पार्टी वर्गसंघर्षमा मात्र होइन अन्तरसंघर्षमा पनि परिपक्व भएको छ ।'

स्रोतका अनुसार किरण र बाबुराम पक्षबाट आलोचना खेपिरहेका प्रचण्डले दुई नेतालाई नै लिखित रूपमै आफ्ना मत राख्न लगाएर जारी केन्द्रीय समिति बैठकमा आफ्नो 'पोजिसन' बलियो पारेका छन् । 'दुईवटा प्रतिवेदन मात्र भएको भए यता वा उता भन्ने हुन्थ्यो तर तीनवटा प्रतिवेदन आएपछि प्रचण्डका लागि सहज भयो,' प्रचण्डविरोधी अर्का पोलिटब्युरो सदस्यले बताए ।

माओवादीको खरिपाटी भेलाले चुनवाङ बैठकबाट तय संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको कार्यदिशा पूरा भएको भन्दै जनताको संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रलाई भावी कार्यदिशा बनाएको थियो । तर, जनताको संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र प्राप्त गर्ने विषयमा भने माओवादी नेताहरूबीच मतभेद छ । यसै विषयमा देखिएका विवादलाई माओवादी नेताहरूले जारी केन्द्रीय समिति बैठकमा छुट्टाछुट्टै प्रतिवेदन पेस गरी दस्ताबेजीकरण गरेका छन् ।

माओवादी अध्यक्ष प्रचण्डले सडक, सदन र सरकारको मोर्चा र जनविद्रोहको फ्युजनमार्फत जनताको संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र हासिल गर्न सकिने बताएका छन् भने किरणले जनविद्रोहमार्फत अगाडि बढेर मात्र लक्ष्य हासिल गर्न सकिने बताएका छन् । अर्का नेता डा. भट्टराईले सडक, सदन र सरकारको मोर्चामार्फत शान्ति र संविधान पूरा गरेर थप उपलब्धिका लागि अगाडि बढ्नुपर्ने आशयको प्रतिवेदन पेस गरेका छन् । उनले शान्ति र संविधान निर्माणमा बाधा पुर्‍याए तयारीका साथ बाध्यात्मक अवस्थामा जनविद्रोहमा जानुपर्ने उल्लेख गरेका छन् । प्रधानअन्तरविरोधबारे पनि नेताहरूबीच मतभेद छ ।

सोमबारसम्म पोलिटब्युरो सदस्यहरूको बोल्नेक्रम सकिएको छ । बैठकमा सन्तुलित धारणा राख्ने नेताहरूको संख्या बढ्दो छ । माओवादीका एक केन्द्रीय सदस्यका अनुसार केही नेताहरूले प्रतिवेदनलाई छलफलका लागि तल्ला इकाइसम्म पुर्‍याउन माग गरेका छन् ।

बैठक मंगलबार पुनः बस्नेछ । बैठकमा स्थायी समिति सदस्यलाई २०, पोलिटब्युरो सदस्यलाई १५ र केन्द्रीय सदस्यलाई १० मिनेट आफ्ना धारणा राख्न समय दिइएको छ । पदाधिकारीलाई भने समय तोकिएको थिएन ।

कसको पक्षमा को-को ?
प्रचण्ड पक्ष

नारायणकाजी श्रेष्ठ प्रकाश, रामबहादुर थापा बादल, पोष्टबहादुर बोगटी दिवाकर, कृष्णबहादुर महरा, गिरिराजमणि पोखरेल, वर्षमान पुन अनन्त, शक्ति बस्नेत, हरिबोल गजुरेल, अग्नि सापकोटा, हेमन्तप्रकाश वली, लेखराज भट्ट, नारायण दाहाल, विकेश श्रेष्ठ, ओनसरी घर्ती, झक्कुप्रसाद सुवेदी, कमला रोका, गणेशमान पुन, रामचरण चौधरी, महेश्वर गहतराज, हितबहादुर तामाङ, कृष्ण सापकोटा, नरबहादुर कर्माचार्य, सन्तु दराई, प्रकाश पोखरेल, धावा लामा, पेशल खतिवडा, जगत पारकी, कृष्ण भुजेल, राजु खडका, अञ्जना विशंखे, ईश्वरी भट्टराई, गंगा कार्की, जीवन गौतम, कमानसिंह लामा, किसन शर्मा, डिआर पौडेल, प्रह्लाद बुढाथोकी, रामकुमार शर्मा, धु्रव पराजुली, जीतवीर लामा, तेजबहादुर वली, महेन्द्र पासवान, श्रवण यादव, कृष्णदेव सिंह, धनबहादुर मास्के, कुमार पौडेल, सर्वोत्तम डंगोल, धर्मचन्द्र लावती, विश्वनाथ शाह, दिलबहादुर श्रेष्ठ, दीनानाथ शर्मा, चन्द्रप्रकाश खनाल बलदेव, नन्दकिशोर पुन पासाङ, जनार्दन शर्मा, कर्णध्जव केसी, नन्दकुमार प्रसाईं, दीपेन्द्र पुन, कालीसिंह मगर, सावित्री काफ्ले, टंक आङबुहाङ, हिमाल किराती, दीपबहादुर योञ्जन, धर्मदत्त देवकोटा, जयप्रसाद शर्मा, हितराज पाण्डे, कृष्ण केसी, दिनेश पन्थी, विश्वभक्त दुलाल, लोकेन्द्र विष्ट, गोपाल किराती, पुष्पविक्रम मल्ल, भक्तबहादुर शाह, भीमबहादुर कडायत, गौरीशंकर खड्का, कालीबहादुर मल्ल, टेकबहादुर बस्नेत, ओमप्रकाश पुन, केशव नेपाल र हरि अधिकारी

किरण पक्ष

चन्द्रप्रसाद गजुरेल गौरव, नेत्रविक्रम चन्द, हितमान शाक्य, नारायणप्रसाद शर्मा, हरिभक्त कँडेल, कुलप्रसाद केसी, खड्गबहादुर विश्वकर्मा, धर्मेन्द्र बास्तोला, इन्द्रमोहन सिग्देल, जयपुरी घर्ती, सूर्य सुवेदी, उमा भुजेल, कुमार दाहाल, अनील शर्मा, कृष्णध्वज खड्का, रेखा शर्मा, सन्तोष बुढामगर, महेश्वर दाहाल, जोखबहादुर महरा, अमृता थापामगर, चन्द्रहरि सुवेदी, सुरेश आले, ईश्वरी दाहाल, सरला रेग्मी, श्रीराम ढकाल, भरत बम, पवनमान श्रेष्ठ, दिनेश शर्मा, राम आचार्य, हर्कबहादुर शाही, दिलीप प्रजापति र पूर्ण घर्तीर्

डा. भट्टराई पक्ष

टोपबहादुर रायमाझी, हिसिला यमी, गंगा श्रेष्ठ, देवेन्द्र पौडेल, स्वनाम साथी, राम कार्की, वामदेव क्षेत्री, लीलामणि पोखरेल, रामप्रसाद बञ्जाडे, भक्ति पाण्डे, डोरप्रसाद उपाध्याय, तेजप्रकाश कँडेल, बाबुराम नेपाली, सविना अर्याल, कृष्ण शर्मा, वेधनिधि अधिकारी, शशी श्रेष्ठ, प्रभु शाह, रामरिझन यादव, श्रीनाथ अधिकारी, खगराज भट्ट, हकिकुल्लाह खाँ र भीमप्रकाश गौतम

तटस्थ
देव गुरुङ, अमिक शेरचन, पम्फा भुसाल, नवराज सुवेदी, लीला थापा, घनश्याम पौडेल, मायाप्रसाद शर्मा, यशोदा सुवेदी, निनु चापागाईं र पदम राई - naya patrica

जँगली बाघहरुमा बरु नैतिकता र धर्म होला तर हामी मान्छे मा ??!!

2010-08-31T09:37:00.002-04:00

हेर्नुस् यी भिडियो र एकैछिन सोच्नुस त !

भिडियोहरु हेर्न Read more » मा क्लिक गर्नुस् .....

जिरे खुर्सानीको नयाँ भाग हेरेर मनोरन्जन लिनुस्

2010-07-13T17:25:00.008-04:00

Jire Khursani's new Episode

2010-07-13T17:27:00.009-04:00

Nepali Teej Songs and Dance in Manassas USA 2010

2010-08-17T17:29:00.017-04:00

भर्जिनिया मनासस अमेरिकामा तीज महोत्सब

Nepali Teej Mahotsab in Manassas USA 2010

Invitation (हार्दिक निमन्त्रणा) :
तपाईं, तपाईंको सपरिवार र तपाईंका सबै साथी भाई छरछिमेकीलाई तीज महोत्सबको रमाइलोको लागि हार्दिक निमन्त्रणा ।
Invitation to all our Nepali, American Friends who live in Virginia, DC, MD and other states in USA

यस पटक हामी तपाईंलाई खाना पकाउन दु:ख दिदैनौं, मात्र परिवार सँग आउनुस्, रमाइलो गरौँ । प्रबेश : निशुल्क !

For more teej songs and Dance please click this link below:

http://www.nepalmother.com/2010/07/blog-post_16.html

Exclusive Interview with Former Crown Prince Paras Shah !

2010-08-30T09:15:00.001-04:00

पूर्व युबराज पारस शाह सँगको सनसनी पूर्ण अन्तर्वार्ता हेर्नुस् !

जनता नमरुन, रक्तपात नहोस् भनेर बुवा र मैले सल्लाह गरेर नै राज दरबार छाडेका हौँ, हामीलाई जनमत सँग्रह नगरी अन्यायपूर्ण ढंगले पेलिएको हो, राज संस्था ढलेको छैन, जनताले चाहे राजसँस्था फर्किन्छ : पूर्व युबराज पारस

यो बर्षका हामीलाई मन परेका चर्चित तिजका गीत हेर्नुस् !

2010-08-28T20:28:00.002-04:00

माओवादीले सांस्कृतिक राजतन्त्र जोगाउन खोजे : प्रधानमन्त्री नेपाल

2010-08-28T10:21:00.003-04:00

प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपालले पूर्व राजा र पूर्व यूवराज पारसका पछिल्लो गतिविधिसँगै धार्मिक र सांस्कृतिक राजतन्त्र राख्ने विषयमा माओवादी नेतृत्व जोडिएकाले यस विषयमा एकीकृत नेकपा(माओवादीले प्रष्ट धारणा सार्वजनिक गर्नुपर्ने बताएका छन्। काठमाडौं क्षेत्र नं. २ अन्तर्गत गोठाटारमा निर्माणधिन मदन-आश्रित प्राविधिक शिक्षालय भवनको अवलकोन निरीक्षणपछि कार्यकर्ताहरुलाई सम्बोधन गर्दै प्रधानमन्त्रीले सो कुरा बताएका हुन्। पछिल्ला दिनमा माओवादीले धार्मिक र सांस्कृतिक राजतन्त्र राख्न खोजेकोमा शंका उब्जिएको चर्चा गर्दै प्रधानमन्त्रीले भने-'धार्मिक र सांस्कृतिक राजतन्त्र राख्ने विषयमा माओवादी नेतृत्व जोडिएको छ। माओवादीले त्यस्तो राजतन्त्र राख्न खोजेको चर्चा पनि हुन थालेको छ।'यसबाट कतै माओवादी प्रत्यक्ष या अप्रत्यक्ष रुपमा राजतन्त्र ब्युँताउन त लागेको होइन भन्ने आशंका उब्जिएको उनले बताए।

तीज महोत्सबको हार्दिक निमन्त्रणा !

Nepali "Teej Mahotsab" in Manassas USA 2010

भर्जिनिया मनासस अमेरिकामा तीज महोत्सब

-- Posted by www.Nepalmother.com

For More Detail, Contact:

Ram Prasad Khanal- 703-419-0924
Sagar Kandel - 571-309-8897
Govinda/Mandira Mainali - 703-895-9703
Kamal Bhattarai -703-973-4574
Rishi Khanal - 703-362-6636
Mukta Paudel /Gagan/Prakash - 571-214-1384
Rachana Singh- 571-501-4798
Tilak/Kamala Kharel - 703-895-9703
Sakul Koirala - 571-606-1997
Ram Humagain - 484-744-6608
Thakur/Sabitri Pudasaini - 703-398-8997
Hemanta/ Maya Adhikari - 571-435-0807
RamKrishna/ Urmila Dahal - 703-203-5438
Baburam/Bishnu Sharma - 703-367-9342
Kamal/Shova Pokhrel - 571-242-5280
Arun/Ajita Rupakheti- 703-909-7123
Mohan/Shova Dhungana - 571-285-7809
Bodh/Bijaya Adhikari - 703-895-0780
Indra Shrestha - 571-330-2348
Ishwory / Pushpa Poudel - 703-477-5266
Tekraj Gyawali - 703-257-0625
Madhu/Mina Panthi - 703-485-2000
Pawan/ Krishna Khanal - 571-232-9431
Prakash Nepal- 703-864-4141
Khem Bhattachan - 571-242-5510
BasantaShrestha - 703-889-0631
Hemanta Shrestha - 202-577-3897
Bhim Regmi - 703-314-6934
Padam Regmi - 703-317-7724
Rajiv Mainali- 703-980-2097
Dadhi Dhungana - 571-438-5499
Manju Karki-571-248-6990
Shushil/Sushma Dixit - 571-248-6749
Anandu Lama- 571-239-3310
R.C. Bhattarai - 571-294-1236
Anupama Prasai Koirala - 703-901-3342
Surendra/Subhadra Adhikari- 703-222-0743
Rajesh Shrestha - 703-999-6476
Laxman Pradhan - 301-801-4484
Bijay Thapa- 703-855-2579
Laxmi gaudel - 703-220-8782
Ram Bashyal - 571-344-5504
Rup Karki - 703-470-7329
Bishnu/Kamala Adhikari - 703-439-0747
Dig bahadur Tamang - 301-580-4231
Devendra Parajuli - 703-992-3822
Bijay Regmi - 703-945-2254
Govinda Giri - 703-587-0795
Krishna Baidawar - 703-501-7749

प्रचण्ड थैबको हत्यारा माओवादी वाइसियलको सुजित बिक पक्राउ, लोकप्रिय पन्डित नारायण पोखरेलको हत्या र रामप्रसाद खनाललाई २ बर्ष अघि भैरहवाबाट अपहरण गरी ३ दिन बेपत्ता पार्ने अपराधी पनि उहिनै !

2010-08-26T23:22:00.003-04:00

Breaking News..........

अन्तत : बुटवलका प्रचण्ड थैबको हत्यारा माओवादी वाइसियलको सुजित बिक पक्राउ परे । रुपन्देही रामापुरका धेरै बासिन्दालाई थाहा छ लोकप्रिय पन्डित नारायण पोखरेलको हत्या पनि सुजित बिक नामको त्यही अपराधीले गरेको हो तर के गर्ने निजको ज्यान मार्ने धम्कीका कारण कोही खुलेर बोल्न र बयान दिन डराउछन् । लोक तथा दोहोरी गायक एबम पत्रकार रामप्रसाद खनाललाई २ बर्ष अघि भैरहवाबाट अपहरण गरी ३ दिन बेपत्ता पार्ने अपराधी पनि निज बिक नै हो र उसैको नेत्रित्वमा खनाललाइ बेपत्तापारीएको थियो । निज अपराधीकै धम्की, माओवादी ज्यादतिका कारण खनाल देशै छोड्न वाध्य भए । उसले यस्ता हत्या, अपहरण, र चन्दा आतंक मात्र होइन रुपन्देहीमा धेरै लाई रुवाएको मात्र छैन उठिबास लगाएको छ, त्यसैले होला उसको गिरफ्तारीले रुपन्देहीमा ठुलो खुशीयाली छाएको स्थानिय बासिन्दाले बताएकाछन् । प्रहरी प्रशासन नचुकोस, अदालत का न्यायाधिसले नडराइ फैसला गरी निज अपराधीलाई जेल मा कोचुन यही भन्दैछन पीडित हरु । ....

अरुण ठकुरीका नाममा दुई महिनादेखि काठमाडौंमा लुकेर बसेका सुजित विक पक्राउ परेका छन्। एमाले कार्यकर्ता प्रचण्ड थैव हत्याका प्रमुख अभियुक्त विक बिहीबार साँझ सुन्धाराको एक गेस्ट हाउसमा समातिएका हुन्। विकमाथि २०६५ चैत १३ गते बुटवलमा गोली हानी थैव हत्या गरेको अभियोग छ। चैत १३ गते बुटवलको दीपनगर चोकमा राति साढे ९ बजे घर जाँदै गर्दा गोली हानिएका थैवको लुम्बिनी अञ्चल अस्पतालमा उपचारका क्रममा मृत्यु भएको थियो। मृत्युअघि प्रहरीलाई दिएको बयानमा उनले सुजितले नै गोली हानेको...किटानी गरेका थिए। थैव युवा संघ नेपालका जिल्ला सदस्य एवं युथ फोर्स जिल्ला सदस्य थिए।

तनहुँका स्थायी बासिन्दा सुजित माओवादीका पूर्णकालीन कार्यकर्ता हुन्। २०५७ देखि माओवादीमा आबद्ध विक बटालियन कमान्डर थिए। माओवादी शान्तिपूर्ण राजनीतिमा आएपछि उनलाई पार्टीले रुपन्देही वाइसिएल जिल्ला अध्यक्ष बनाएको थियो।

माओवादीले सुरुमा थैव हत्यामा विकको संलग्नता अस्वीकार गरे पनि पछि पार्टीबाटै निष्कासन गरेको जनाएको थियो। हत्या अभियोग लागेपछि माओवादी नियन्त्रणमा रहेका विक पार्टी नेतासँग राष्ट्रिय मानव अधिकार आयोगमा आत्मसर्मपण गर्न बुटवलबाट काठमाडौं आउने क्रममा भागेको उपाध्यक्ष नारायणकाजी श्रेष्ठले नागरिकलाई बताएका थिए। प्रहरी प्रधान कार्यालयले उनलाई मोस्ट वान्टेड सूचीमा राखेर खोजी सुरु गरेको थियो।

वास्तविक नाम खरेन्द्र विक रहेका सुजितबाट प्रहरीले फर्जी नागरिकता र सवारीचालक अनुमतिपत्र समेत बरामद गरेको छ। खरेन्द्रको नाममा जिल्ला प्रशासन कार्यालयले जारी गरेको १३६७ नम्बरको नागरिकतामा उनको ठेगाना तनहुँ, खैरेनीटार र बुबाको नाम खड्गबहादुर उल्लेख छ।

जिल्ला प्रशासन कार्यालय मकवानपुरबाट लिएको १००५ नम्बरको नागरिकतामा भने बुबाको नाम वीरबहादुर ठकुरी छ। उनको साथबाट प्रहरीले खरेन्द्र र अरुणका नाममा बागमती अञ्चलबाट जारी छुट्टाछुट्टै सवारीच ालक अनुमति पत्र समेत बरामद गरेको छ।

महानगरीय प्रहरी परिसर काठमाडौंका प्रमुख रमेश खरेलका अनुसार विक काठमाडौंमा लुकेर बसेको जानकारी आएपछि विशेष प्रहरी टोलीले बिहीबार साँझ सुन्धारामा रहेको होटल प्यालेस होमको कोठा नम्बर २०३ बाट पक्राउ गरेको ह्ो। 'उनलाई भोलि रुपन्देही जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा पठाउँछौं,' खरेलले भने।

'पार्टीका तस्करले फँसाए'
प्रहरी हिरासतमा रहेका विकले थैवको हत्या नगरेको दाकी गर्दै पार्टीकै नेताहरुले तस्करस"ग मिलेर आफूलाई फँसाएको बताए। 'म वाइसिएल इन्चार्ज भएदेखि नै तस्करी नियन्त्रणमा सक्रिय थिएँ,' उनले नागरिकस"ग भने 'प्रहरीलाई साथ लिएर तस्करी नियन्त्रणमा सक्रिय भएपछि रिसाएका पार्टीभित्र र बाहिरका ब्यक्तिहरुले मलाई थैवको हत्यामा फँसाए।'

हत्या अभियोग लागेपछि प्रहरीसमक्ष आत्मसर्मपणको प्रयास गरे पनि पार्टीले नै स्वीकृति नदिएको उनले दाबी गरे। 'पार्टी नेताहरुले प्रहरीमा जानु उपयुक्त छैन, जे पनि गर्न सक्छन् बरु मानवअधिकार आयोगमा गएर आत्मसर्मपण गर्नुपर्छ भनेर सुझाव दिए,' उनले भने।
पार्टीको सल्लाहमा चैत २६ गते माओवादी पोलिटब्युरो सदस्य देवेन्द्र पौडेलसँगै बुटवलवाट काठमाडौं आएको उनले बताए। पौडेलस"गै ललितपुरस्थित मानवअधिकार आयोगअगाडि पुगेपछि आयोगका कुनै पदाधिकारी लिन नआउ"दा असुरक्षा महसुस गरी फर्किएको उनले दाबी गरे।

'प्रहरी कार्यालय गयो भने हत्या समेत हुनसक्छ भनेपछि म कमरेड देवेन्द्रसँग मानवअधिकार आयोगमा आएको थिएँ। उहा"ले आयोगका सदस्य केबी रोका मलाई लिन आउ"छन् भन्नुभएको थियो,' विकले भने, 'आयोग कार्यालय बाहिर पुग्दा भित्र प्रहरीमात्र देखेँ। फोन गर्दा पनि रोकाले लामो समयसम्म वास्ता नगरेपछि षड्यन्त्र गरेझैँ लाग्यो र आयोग गइनँ।'

एल्बम निकाल्न लाग्दा फन्दामा
विकले प्रहरी कार्यालयमा गए पार्टीलाई नकारात्मक प्रभाव पर्छ भनेर उपल्लो स्तरका नेताले नै आत्मसमर्पण गर्न नदिएको दाबी गरे। 'प्रहरीसमक्ष आत्मसमर्पण गरेको भए भागेर बस्नु पर्ने थिएन, अहिलेसम्म मुद्दाको छिनोफानो भइसक्थ्यो,' उनले भने, 'सहयोग गर्ला भनेको पार्टीले नै उल्टो निष्कासन गरेपछि नेपालमा बस्नु उचित लागेन र म भारत गएँ।' दिल्लीमा दाजुको परिवारसँग बसेर दुई महिनाअघि मात्र नेपाल आएको उनले बताए।
'नेपाल आएपछि पनि प्रहरीस"ग आत्मसर्मपण गर्ने प्रयास गरेँ,' उनले भने, 'तर, वाइसिएल अध्यक्ष गणेशमान पुनले पार्टी सरकारमा नगएसम्म लुकेरै बस्न भन्नुभयो।'

नेपाल बसाइमा गीति एल्बम निकाल्न आएको समेत उनले बताए। 'मैले धेरै गीत लेखेको छु, एल्बमकोसल्लाह गर्न गेस्ट हाउस पुग्दा पक्राउ परेँ,' उनले भने।

बरामद नक्कली नागरिकता र सवारी चालक परिचय पत्र पुरानै भएको उनले बताए। युद्धकालमा नै अर्काको नागरिकता र सवारीचालक अनुमति पत्र लिएर आफ्नो फोटो टाँसेको उनको दाबी छ।

थैव परिवार खुसी
बुटवल- सुजित विक काठमाडौंमा पक्राउ परेको खबरले प्रचण्ड थैवको परिवार खुसी छ। मृत्युअघि लुम्विनी अञ्चल अस्पतालको आकस्मिक कक्षमा थैवले 'गोली हान्ने सुजित, सुजित... ', भनेको केशव रोकाले बताएका थिए।

रोका गोली लाग्दा थैवसँगै मोटरसाइकलमा थिए। थैवलाई रोकाले नै मोटरसाइकलमा राखेर अस्पताल पुर्‍याएका थिए। विक बुटवलमा रहेको हल्ला चलेपछि दुई महिनाअघि प्रहरीले खोजतलास गरेको थियो।

बुटवल बहुमुखी क्याम्पसमा आइए पहिलो वर्षका विद्यार्थी थैव र विकबीच स्ववियु चुनावका क्रममा विवाद भएको थियो। चुनावी तिक्तताले नै विकले थैवलाई सिध्याइदिने सार्वजनिक चुनौती दिएका थिए।

रुपन्देहीका एसपी शेरबहादुर बस्नेतले थप प्रमाण जुटाएर अनुसन्धान गरिने जानकारी दिए।

बुटवलका प्रचण्डमान थैबको हत्या अभियोग लागेका सुजित विक तनहुँका स्थायी बासिन्दा हुन् । उनको वास्तविक नाम खरीन्द्र विक हो तर पार्टीमा उनको नाम सुजित थियो । बुटवलमा ०६२/६३ देखि वाईसीएलमा सक्रिय देखिएका उनी घटनाका बेला रूपन्देही जिल्ला इन्चार्ज थिए । सुजितले चैत १३ गते राति बुटवलको हिलपार्क गेट नजिकै मोटरसाइकलमा सवार थैबलाई रोकी गोली हानेको हत्याका प्रत्यक्षदर्शी भनिएका बुटवलका केशव रोकाको दाबी छ । सुरुमा उक्त आरोपको खण्डन र प्रतिकार गरेको माओवादीले पछि हत्याका आरोपित सुजितलाई संगठनबाट निलम्बित गरेको थियो । मानव अधिकार आयोग काठमाडौंमा बुझाउने वचन दिएको माओवादीले पछि लैजाँदै गर्दा बाटैबाट विक भागेको बताएको थियो । त्यसपछि प्रकरण सेलाउँदै गएको थियो । ब्ाुटवलमा रहे पनि सार्वजनिक रूपमा त्यति नदेखिने उनी स्ववियु चुनावमा भने खुलेरै लागेका थिए । बुटवल बहुमुखी क्याम्पसमा भएको स्ववियु चुनावमा अनेरास्ववियु र अखिल क्रान्तिकारीबीच भएको विवादपछिको झडपमा एमालेको तर्फबाट प्रचण्डमान थैव र माओवादीबाट सुजितले अगुवाइ गरेका थिए । त्यतिबेलादेखिको रिसइबी साँचेर ०६५ चैत १३ गते बुटवलको दीपनगरका स्थायी बासिन्दा तथा युथ फोर्स रूपन्देहीका सदस्य थैवको हत्या गरेको अभियोग छ । हत्यापछि आक्राशित एमालेलाई तत्कालीन अवस्थामा मत्थर पार्न छानबिन समितिहरू गठन भएका थिए । हत्या आरोप लागेका र माओवादीबाट निकालिएका भनिएका उनी पछिल्लो समयमा सार्वजनिक थिएनन् । धेरैले मातृका समूहले नेतृत्व गरेको माओवादीमा गएको दाबी गरे पनि माओवादीले भने त्यसलाई पुष्टि गरेको छैन । हत्या विरुद्ध त्यतिबेला एमालेले १२ दिन रूपन्देही ठप्प पारेको थियो । आक्रोशितको तोडफोड र आगजनीबाट लाखौं क्षति समेत भएको थियो । सुजितको पक्राउपछि प्रचण्डमानका पिता अम्बिका थैवले ढिलै भए पनि हत्यारा पक्राउ परेकोमा खुसी व्यक्त गर्दै सरकारलाई धन्यवाद दिए । 'उसलाई कानुनबमोजिम हदैसम्मको कारबाही हुनुपर्छ, कुनै बहानामा छाड्नु हुन्न' उनले भने । सुजीतजस्तै हत्याका अरू योजनाकार र सुजितलाई संरक्षण दिएकाहरूमाथि पनि छानबिन हुनुपर्ने माग उनले गरे ।

अनमिन माओवादीको प्रवक्ता : रक्षामन्त्री विद्यादेवी भण्डारी

2010-08-27T21:01:00.001-04:00

रक्षामन्त्री विद्यादेवी भण्डारीले अनमिन माओवादीको प्रवक्ता बनेको आरोप लगाउनुभएको छ । उहाँले अनमिनले निष्पक्ष भूमिका निर्वाह गर्न नसकेको आरोप लगाउनुभयो । उहाँले सेनाको भर्ना प्रक्रिया नियमित भएकाले संयुक्त राष्ट्र संघीय मिसन (अनमिन) को भनाइ मान्नुपर्ने आवश्यकता नरहेको उहाँले बताउनुभयो । एमाले जिल्ला सङ्ठन कमिटी काठमाडौँले शुक्रबार आयोजना गरेको जिल्लास्तरीय बृहत् महिला भेलालाई सम्बोधन गर्दै उनले नेपालको शान्तिप्रक्रियामा सहयोग गर्न भनेर आएको अनमिनले कार्यक्षेत्रभन्दा बाहिर आएर बोल्न नहुने समेत बताउनुभयो ।पछिल्लो समयमा अनमिन माओवादीको प्रवक्ताका रुपमा रहेको र संयुक्त राष्ट्र सङ्घको सुरक्षा परिषदमा नेपालको सुरक्षासम्बन्धी गलत रिपोर्ट गरेको समेत आरोप लगाउँदै मन्त्री भण्डारीले....
माओवादी लडाकु र नेपाली सेनालाई सँगसँगै राखेर तुलना गर्न नमिल्ने बताउनुभयो ।
लोकतान्त्रिक मूल्य, मान्यता र दृष्टिकोणले लडाकु दस्ता र हतियार भएको पार्टीलाई सरकारको नेतृत्व दिन नमिल्ने बताउँदै मन्त्री भण्डारीले माओवादीलाई निशस्त्र बनी नागरिक पार्टीमा रुपान्तरण हुन आग्रह पनि गर्नुभयो ।
शान्तिप्रक्रियालाई परिणाममुखी बनाउन एमालेले हतियारको व्यवस्थापन, लडाकुको समायोजन, कब्जा जग्गा फिर्तालगायतका विषयलाई आधार बनाएर केही सर्त अघि सारेको ती सर्तहरुका आधारमा सहमतिको सरकार बनाउनु पर्नेमा मन्त्री भण्डारीको जोड थियो ।
शान्तिप्रक्रियालाई निष्कर्षमा पुर्‍याउन र संविधान लेखनलाई अन्तिम रुप दिने कार्य सहमतिको सरकारबाट मात्रै सम्भव हुने भएकाले दलहरु यसतर्फ लाग्नुको विकल्प नरहेको पनि उहाँले बताउनुभयो ।

गाइजात्रै गाइजात्राको देश नेपाल मा बिचरा हाँस्य कलाकारहरुको बिजोग, ६०१ सभासद र नेताहरु हिट, वास्तविक कलाकारहरु फलप !

2010-08-27T09:41:00.003-04:00

For another Gaijatra please click link below:

http://www.canadanepal.net/youtube.php?v=hQpKhUefaGk

अविरल बर्षापछि आएको बाढीले बगाउँदा र घर भत्किँदा बुधबार मुलुकका विभिन्न भागमा पाँचको मृत्यु, तीन अज्ञात शव भेटिए ठाउँ-ठाउँमा सडक अवरुद्ध, सयौं विस्थापित

2010-08-26T09:23:00.005-04:00

अविरल बर्षापछि आएको बाढीले बगाउँदा र घर भत्किँदा बुधबार मुलुकका विभिन्न भागमा पाँचको मृत्यु भएको छ भने मुलुकका विभिन्न राजमार्गको यातायात आवागमन प्रभावित बनेको छ । यस्तै, उदयपुरको त्रियुगा नदी किनारमा तीनओटा शव फेला परेको छ । उदयपुरको त्रियुगा नदीमा आएको बाढीले बगाउँदा जोगीदह-२, पारिटोलस्थित रामजानकी मन्दिरमा बस्दै आएका ५० वषर्ीय भिखारी दासको मृत्यु भएको छ । जोगीदह-८, मैनाहास्थित घर जाने क्रममा नदी तर्दै गर्दा उनलाई बगाएको जिल्ला प्रहरी कार्यालय उदयपुरका प्रहरी निरीक्षक खगेन्द्र खड्काले बताए । उनको शव बगाएको ठाउँबाट करिब पाँच सय मिटर तल हडिया-८,
खैराहास्थित नदी किनारमा फेला परेको थियो ।
यसैगरी, बाढीले बगाउँदा इलामको दानाबारीमा एक वृद्धको ज्यान गएको छ । स्थानीय गरुवा खोला तर्ने क्रममा दानाबारी-४, का ७४ वषर्ीय नरध्वज र्राईको मृत्यु भएको लोदिया प्रहरीचौकी दानाबारीले बताएको छ । चुलाचुलीबाट घर र्फकने क्रममा र्राईलाई खोलाले बगाएको थियो । वषर्ापछिको बाढीले बगाउँदा यसअघि इलाममा ६ जनाको ज्यान गइसकेको छ ।
उता, अविरल वषर्ापछि आएको बाढीबाट दाङ सैघा निवासी यमलाल दमैको मृत्यु भएको छ । उनलाई स्थानीय सेवार खोलाले बगाएको थियो । उनको शव घोराही अकबरी भन्ने ठाउँमा भेटिएको जिल्ला प्रहरी कार्यालय दाङले जनाएको छ । खोलाले बगाउँदा यसअघि दाङमा पाँचजनाको मृत्यु भइसकेको छ ।
अविरल वषर्ाका कारण घर भत्किँदा स्याङ्जामा एकजनाको घरभित्रै पुरिएर मृत्यु भएको छ । मृत्यु हुनेमा बिर्घर्ाा, का ३९ वषर्ीय ताराबहादुर माझी रहेका छन् । बुधबार बिहान घर भत्किएपछि उनको घटनास्थलमै मृत्यु भएको हो । घरमा सुतिरहेका अन्य पाँचजना घाइते भएका छन् ।
नवलपरासीको पक्लिहवा गाविसमा नारायणी नदीले बगाउँदा एक बालकको पनि ज्यान गएको छ । पक्लिहवा-२, का सकिर आलमका १० वषर्ीय छोरा इनराम खानको नदीले बगाएर ज्यान गएको हो । यस्तै, नवलपरासी जिल्लाको पहाडी क्षेत्रमा पर्ने रकुवा र रुचाङ गाविसको सीमामा पर्ने बौदी खोलाले बगाउँदा रकुवा-६, निवासी ४५ वषर्ीय होमनाथ पाण्डे बेपत्ता भएका छन् । खेतमा काम गर्न गएका पाण्डेलाई खोलाले बगाएपछि खोजी कार्य भइरहे पनि फेला नपरेको नवलपरासी प्रहरीले जनाएको छ ।
यस्तै, उदयपुरको त्रियुगा नदीको भिन्नाभिन्नै ठाउँमा बुधबार तीनओटा शव भेटिएको छ । जिल्लाको तपेश्वरी गाविस-९, र हडिया गविस-४, स्थित नदी किनारमा ती शव फेला परेको प्रहरीले जनाएको छ । ती शव बगाएर ल्याएको हुनसक्ने प्रहरीको अनुमान छ ।
अविरल वषर्ाका कारण राप्ती अञ्चलका अधिकांश पहाडी राजमार्ग बन्द भएका छन् । वषर्ाका कारण पहिरो गएपछि मंगलबारबाट अवरुद्ध दाङ-सल्यान सडकखण्ड बुधबार पनि सञ्चालनमा आउन सकेन । राप्ती राजमार्गअर्न्तर्गत दाङ-सल्यान र सल्यान-रुकुम सडकखण्डका विभिन्न स्थानमा पहिरो जाँदा सडक अवरुद्ध भएको हो । यस्तै, दाङको घोराही-रोल्पा-होलेरी सडकखण्ड अवरुद्ध भएको चार दिन भइसक्दा पनि खुल्न सकेको छैन ।
चालीस गाउँ जलमग्न
नवलपरास्ाीमा वषर्ाका कारण आएको बाढीले करिब डेढ सय घरपरिवार पर्ूण्ारूपमा विस्थापित भएका छन् । बाढीबाट दुम्किबास गाविस-७, बहुवनका एक सय ३५ घरपरिवार विस्थापित भएका छन् । त्यसैगरी वषर्ाका कारण बाढी गाउँमा पस्दा नवलपरासीको सीमावर्ती रामपुर खडौना र रमपुरवा गाविसका करिब १५ घरपरिवार विस्थापित भएका छन् ।
लगातार चार दिनदेखि परेको अविरल वषर्ापछि आएको बाढीले नवलपरासीमा नवलपुर र परासी क्षेत्रमा गरी २० गाविस जलमग्न भएका छन् । यस्तै, नारायणी नदीमा आएको बाढीले रजहर, प्रगतिनगर, कोल्हुवा, नारायणी, /mपौलिया, प्रतापपुर, सोमनी, जमुनियाँ, रामपुर, खडौना, त्रिवेणी, भुजहवा, पक्लिहवा, गुठी र्सर्ूयपुरा, नर्सही, बैदौली जलमग्न भएको हो ।
वषर्ाका कारण गाउँमा पानी पस्दा रामपुरखडैना, रमपुरवा, नर्सही, पक्लिहवा, कुडिया, र्सनई, हकर्ुइ, कुस्मा, भुजहवा, सोमनी, गर्ेर्मीलगायतका गाविसमा हजारौं बिघा क्षेत्रफलमा लगाइएको धानबालीमा समेत क्षति पुगेको जनाइएको छ ।
घर डुबानमा
अविरल वषर्ाका कारण पर्ूव-पश्चिम महेन्द्र राजमार्गअर्न्तर्गत पथलैया निजगढ सडकखण्डको बालगंगा खोलामा आएको बाढीले एक घर बगाएको छ । ब्ााढीले तारजाली भत्काएपछि किनारमा रहेको साइला तामाङको घर बगाएको प्रहरीले जनाएको छ । अविरल वषर्ा हुन थालेपछि साइला सोमबार मात्र अन्यत्र सरेकाले धनजनको क्षति हुन पाएन । साथै बाढीलेे २० मिटर तारजाली भत्काएपछि बालगंगा पुलसमेत जोखिममा परेको छ । सशस्त्र प्रहरी भद्रकाली गण पिलुवाले पुल सुरक्षित गर्नका लागि माटो र ढुंगा भर्ने कार्य गरिरहेको गणपति सशस्त्र प्रहरी उपरीक्षक चिरञ्जीवी कुँवरले बताए ।
अति व्यस्त सडकखण्डअर्न्तर्गत अर्को एक पुलमा मुढा र बालुवा थुप्रिएपछि सतह बराबर हुँदा पानी पुलमाथिबाट बगिरहेकाले पुल खतरामा परेको छ । पसाहा खोलाको भंगालो काँट खोलामा पसेपछि बगाएर ल्याएको माटो बालुवा थुप्रिँदा र पुलमा मुढा अड्किँदा यस्तो स्थिति आएको बसचालक उदय श्रेष्ठले बताए ।
यसैगरी, एक सातादेखि परेको अविरल वषर्ाका कारण पर्सर्ााजल्लाका विभिन्न गाविसमा बाढी पसेको छ भने ठोरी गाविसका आमजनताको सदरमुकामसँग सर्म्पर्क टुटेको छ । एक सातादेखि परेको अविरल वषर्ा र बडनिहार वन क्षेत्रबाट बगिआएको पानी गाउँमा पसेपछि पर्सर्ााे बगही, लालपर्सर्ााबसडिलवा, मनियनरी, लिपनीविर्तालगायतका गाविस डुबानको खतरामा परेका हुन् ।
गही गाविसको अधिकांश खेतमा बाढी पसेको छ भने बाढीले पूरै धान नष्ट गरेको स्थानीय बासिन्दाले बताएका छन् । वन क्षेत्रबाट आएको बाढीले गर्दा बगही गाविस, स्थानीय क्लब तथा केही घरसमेत डुबानमा परेको स्थानीय बासिन्दा र्सर्युग महतोले जानकारी दिए । पर्सर्ाादरमुकामबाट सात किलोमिटर पश्चिममा पर्नेे बगही, बसडिलवा, लालपर्सर्ाा बासिन्दालाई बाढीका कारण बाटो अवरुद्ध हुँदा आवतजावतमा समस्या भएको छ ।-राजधानी

Sajha Manch Initiated to Coordinate the Nepali Organizations Abroad

What is Sajha Manch?

Sajha Manch is a space (forum) where all the organizations come together to brainstorm on ideas how the Nepali organizations abroad can help in the development of Nepal. Sajhan Manch is not an organization, but a coordinating body to bring all the organizations together.

First Meeting:

August 22^nd, 2010 became an important day for Nepali Diasporas in DC metro area. On the day, Nepalis organizations gathered at Central Library, Arlington, Virginia to discuss the needs and possibilities of all the existing Nepalis organizations to come together and work together with a common goal of Nepal’s development.

The participants were the President of America Nepal Society (ANS) Khem Bhattachan, Laxman Pradhan, President, Nepa Pasa Puchah Amerikaye (NPPA), Rajesh Shrestha, President of Newah Organization of America (NOA), Bishnu Thapa, President of America-Nepal Women’s Association of Greater Washington (ANWA), Rabina Thapa,President of Baltimore Association of Nepalese in America (BANA), Laxmi Goudel,President of Himali Angan, Ram Prasad Khanal, President of International Artists Forum, Dharam Bishwokarma, President of Nepali-American Society for Oppressed Community (NASO), Paras Mani Shrestha, President of Myagdi Samaj-USA, Kiran Pratap, representative of United Nepal Ram C Bhattarai, President of America-Nepal Chaupari and Bijay Thapa, President of Dharan America Society(DAS). Other Guests ,Invitees & dignitaries from ANS,BANA, DAS, ANWA, United Nepal and individuals were also actively participated in the round table meeting. Mr. Bijay Thapa welcomed all and highlighted in brief about the concept and objective of Sajha Manch .

The message from His Excellency Dr. Shankar P Sharma was delivered to the meeting by Mr. Anand P. Sharma, First Secratary of Embassy of Nepal. Mr. Anand P. Sharma was the Chief Guest and expressed his views about Sajha Manch, participated in discussion and appreciated the concept of Sajha Manch.

All the participants realized and expressed with their extreme emotion that our only identity is Nepali, and as a Nepali we should work together with passion and cooperation to bring ever lasting peace and prosperity in Nepal. Working in division always brings pain into our unbreakable relationships and leads us to failure even if we have a wonderful vision. To address the need of our Unity and to elaborate the possibilities of working together with our passion and cooperation, Sudeep Shrestha, PhD, presented the concept paper for the formation of Nepali organizations’ Sajha Manch with a clear vision, mission, objectives and goals. All the participants appreciated the facts that the goals of Sajha Manch can only be achieved by bringing all Nepali organizations together and by stepping into well defined path of success together.

The Big achievement of the discussion was that all the participating organizations agreed to work together forming Nepali organizations’ Sajha Manch with a clear vision of bringing peace and prosperity in Nepal. Dr. Shrestha was unanimously agreed as the coordinator of Sajha Manch giving him an authority to form Sajha Manch coordination committee and call for a next meeting to lay out the detailed work schedule. The round table meeting also recommended to invite all other non- participating organizations and inform them about the formation of Sajha Manch co-ordination committee

Last but not least, the approach of Sajha Manch is just a knock-knock to Nepalis hearts with a wake-up call to work with unity for the welfare of Nepal and Nepali people. Its success is hiding into our motivation, commitment, cooperation and UNITY. Special thanks to Mr Bijay Thapa for his tireless effort to organize the meeting. We express many thanks to all the participating organizations for their timely attendance, active participation in the discussion and their motivation and commitment.

The program concluded with high ray of hope and all the leaders of organizations concerned more about the feasibility & implementation part of Sajha Manch. Lastly, Khem Bhattachan put up vote of thanks and adjourned the Round Table meeting.

Released by: Sajha Manch Coordination Committee.

Iphone photo by Nepalmother.com

for Photos click this link below

http://dcnepal.myphotoalbum.com/slideshow.php?set_albumName=album402

Video and Photo By Biswa raj Thapa/ Dcnepal